VI VERSLAG. 



wantsen ontvangen had, behoorende tot het zeldzame genus 

 Aphelocheirus WeSTW., maar dat het onderzoek, tot welke 

 soort de dieren behoorden, nog niet geëindigd was. Het 

 bleek n.l., dat de twee soorten, die het meest in aanmerking 

 kwamen, Aphelocheirus aestivalis F. en Aph. montan doni 'HORV ., 

 beide zoodanig met de Maas-voorwerpen overeenstemden, dat 

 niet uit te maken viel, welke diagnose te stellen was. 



Bij het nazien der literatuur blijkt nu, dat HORVATH de 

 twee soorten voornamelijk onderscheidt door maten, die door 

 den toestand der dieren, n.l. of ze hongerend of volgegeten 

 zijn, of wel, doordat ze gevulde ovarien hebben, onvermijdelijk 

 variabel zijn. De kieuronderschcidingen zijn eveneens variabel. 

 Met gevolg is, dat iedere onderzoeker, die een exemplaar 

 van Aph. aestivalis onderzoekt, na kennismaking met de 

 beschrijving van montandoni^ tot de overtuiging komt, met 

 de laatstgenoemde soort te maken te hebben. Het slot is 

 dan ook, dat er geen aestivalis meer overblijft en alles 

 montandoni wordt. Butler, die de zaak voor Engeland 

 naging, komt in de Ent. Monthly Magazin, Vol. LUI (3 e Serie 

 Vol. Ill) 1917, pag. 180, dan ook voor dat land tot dezelfde 

 overtuiging, en toont bovendien aan, dat het in Westwood 

 afgebeelde gevleugelde exemplaar, een uit Frankrijk geleend 

 exemplaar van aestivalis is. (Zie ook T. v. E., Vol. L, p. XXIII). 

 Hij haalt ook USSIN(; aan, die voor Denemarken tot dezelfde 

 conclusie komt, ofschoon de teekeningen, die hij geeft, 

 volgens Spr. juist met de maten van aestivalis overeenkomen, 

 en niet, zooals UssiNG zegt, met die van montandoni. Het 

 artikel van BUTLER is gelukkig de aanleiding geweest, dat 

 BERGROTH (I.e., p. 252) er op opmerkzaam gemaakt werd, 

 dat REUTER, die aanvankelijk met HORVATH was meegegaan, 

 aantoonde, dat hoogstwaarschijnlijk aestivalis met mo7itandoni 

 synoniem is en dat bovendien ook de brachyptere exem- 

 plaren van Aph. nigrita HORV. hiertoe gerekend moeten 

 worden. REUTER dacht nog aan kleurvariaties. Daarop heeft 

 Horvath zelf (Ann. Mus. Hung. XX, p. 609) ingezien, dat 

 zijne soort ingetrokken moest worden en zelfs niet als variatie 

 behouden kon worden, daar er alle mogelijke overgangsvormen 

 bestaan, hetgeen tenslotte door MONTANDON (Bull. Ac. 

 Roum. I, p. 220, 191 3) bevestigd is; MONTANDON dacht nog, 



