XXII VERSLAG. 



vertoont. Van eene Europeesche soort, Ep. scatopkora, was 

 hetzelfde reeds lang geleden door Perris vermeld, maar voor 

 den Maleischen Archipel was het geval nog nieuw en de 

 vorming van een excrementring is nog bij geen e andere 

 soort waargenomen. 



Voorts wenscht Spr. eenige mededeelingen te doen omtrent 

 zijne onderzoekingen betreffende de larven der Agromyzinae, 

 waarvan hij zich een voldoend aantal (ca. 70 soorten) heeft 

 kunnen verschaffen, om tot eenige algemeene gevolgtrek- 

 kingen te geraken. In het algemeen bieden deze kleine larven 

 bij nader onderzoek tal van onderscheidingskenmerken aan, 

 zoodat zij dikwerf even goed, zoo niet beter te determineeren 

 zijn dan de imagines, die over 't geheel slechts geringe 

 plastische verschilpunten vertoonen. Bij deze is echter de 

 kleur dikwerf van veel belang, welke bij de larven eene veel 

 geringere rol speelt. Zeer vele zijn eenvoudig wit en slechts 

 bepaalde soorten zijn door min of meer gele of halfgele 

 larven gekenmerkt. Ter onderscheiding komen dan vooral 

 in aanmerking: 



I e . de mondhaken; deze zijn steeds ten getale van twee 

 voorhanden ; zij verschillen meestal sterk in grootte, zoodat 

 hunne tanden alterneeren, en zijn aan den wortel zoo sterk 

 verbonden, dat gewoonlijk van één mondhaak werd gesproken, 

 waaraan dan een dubbel aantal tanden werd toegekend. Soms 

 is er slechts één eindtand aanwezig, meestal zijn er aan 

 eiken haak twee tanden ; dit laatste, normale schema vindt 

 men zonder opvallende verschillen bij zeer vele terug, zoodat 

 men van de mondhaken minder nut bij de determinatie 

 heeft, dan men wel zou verwachten. 



2 e . het pharynxskelet, met zijne twee bovenste, en één 

 onderste, aanhangsels. Vooral deze bovenste zijn dikvvijls 

 karakteristiek, bij de primitieve vormen breed en uit twee 

 vleugels bestaande ; bij de meeste genera is van het bovenste 

 aanhangsel slechts een smalle band overgebleven, welke echter 

 door zijne zwarte kleur zonder moeite te herkennen is. 



3 e . de wratjesgordels op de ringgrenzen, grootendeels 

 telkens aan den voorzoom der segmenten gelegen. Deze 

 gordels zijn van zeer verschillende ontwikkeling, soms zoo 

 breed, dat zij nagenoeg elkaar raken, soms slechts smal of 



