VERSLAG. VII 



De heer Dixon laat ter bezichtiging rondgaan eene variëteit 

 met geheel zwarte pooten en sprieten van onzen gewoneii 

 Carabus auratus L. Het diertje werd in October j. 1. door 

 een van Spr.'s vrienden te Wassenaar gevangen en in 

 benzine gedood. Deze variëteit werd door den heer EVERTS 

 herkend als ab. c. atriceps GÉiiiN, nieuw voor de Neder- 

 landsche fauna, waardoor het diertje zich eene plaats in de 

 standaardcollectie van den heer EvERTS heeft veroverd. 

 Spr. merkte op, dat het dier geheel zwarte pooten bezit, 

 echter is dit niet geheel juist, want één der achterpooten 

 is wel degelijk rood. Op zich zelf is dit al merkwaardig 

 genoeg, maar het eigenaardige van het geval blijkt eerst 

 uit het volgende. Toen Spr. het exemplaar uit de vloeistof, 

 dus nog nat, voor zich had liggen, waren alle pooten 

 en sprieten zwart. Bij het prepareeren viel het diertje 

 ongelukkigerwijze op den grond en brak daardoor een der 

 achterpooten af, die zorgvuldig bij het exemplaar in een 

 doosje werd gelegd, om, als beide droog waren, hersteld 

 te worden. Na eenige dagen, toen Spr. tot deze operatie 

 wilde overgaan, bleek tot zijne niet geringe verwondering, 

 dat de afgevallen poot intusschen rood geworden was. 

 Aangezien eene vergissing uitgesloten was, kon Spr. zich het 

 geval niet verklaren en wendde hij zich tot den heer EvERTS, 

 die zoo welwillend was mede te deelen, dat het rood worden 

 waarschijnlijk moet worden toegeschreven aan het uitstroomen 

 van vocht en het toetreden van lucht, waardoor de chitinehuid 

 van den afgevallen poot doorschijnend geworden is. 



Verder laat Spr. rondgaan 2 exemplaren van de bekende 

 Graphoderes cinerens L. Aan deze diertjes valt op te merken, dat 

 beide op den kop eene dubbele zwarte accolade vertoonen, in 

 plaats van eene enkele. De heer EVERTS, wien Spr. op dit feit 

 opmerkzaam maakte, deelde mede, dat het een sexueel verschil 

 moet zijn, daar de wijfjes allen de dubbele accolade bezitten, 

 daarentegen de mannetjes de enkele. Spr. zou zich gaarne 

 bij deze uitspraak nederleggen, ware het niet, dat volgens den 

 heer EVERTS ook één mannetje, in Limburg gevangen, 

 eveneens de dubbele accolade bezit. Door dit feit acht Spr. 

 dus de mogelijkheid niet uitgesloten, toch met eene aparte 

 ab. c. te doen te hebben. 



