XX VERSLAG. 



achteivleugels, ook eene groote lichte vlek op den linker- 

 voorvleiigel, waarin de lichtgrijze witgekernde en geelomrande 

 oogvlek duidelijk waar te nemen is. De rechtervoorvleiigel is 

 normaal. Op de onderzijde heeft de witte kleur dezelfde uit- 

 breiding als op de bovenzijde der vleugels. Het exemplaar 

 werd door Spr. gevangen te Apeldoorn op 12 Juli 19 18 

 tusschen verscheidene niet afwijkende exemplaren van zijne 

 soort. Is het vorige dier eene monstruositeit te noemen, het 

 vervolgens getoonde c? exemplaar van Hybcrnia defoliaria Cl. 

 heeft meer het karakter van eene aberratie. In Seitz., Palae- 

 arkten, staat deze vorm afgebeeld als H. holmgreni Lampa ; ook 

 Prof. DE Meijere, die zoo welwillend was, den vlinder voor Spr. 

 te determineeren, kwam tot deze conclusie. De teekening der 

 voorvleugels is geheel verloren gegaan; zij zijn donker leder- 

 bruin met dichte, zwarte besprenkeling. De achtervleugels zijn 

 grijs besprenkeld, iets dichter aan den rand dan bij den wortel. 

 De middenvlek ontbreekt. Het exemplaar werd gevangen te 

 Amsterdam in het Vondelpark op ^ November 191 7. 



De wratten, die de volwassen rups van Sahirnia pavonia 

 L. op bepaalde plaatsen der lichaamsringen bezit, zijn 

 individueel verschillend gekleurd ; eene witte kleur komt 

 het meest voor, andere zijn crème, heldergeel, oranje, licht- 

 rose tot menierood toe; zij dragen eenige korte, stekelige 

 haren en hebben eene secretorische functie. Zij scheiden een 

 kleurloos, sterk lichtbrekend droppeltje vocht uit, zoodra het 

 dier slechts even aangeraakt of verontrust wordt. Deze 

 secretie verspreidt een geur, die zeer sterk doet denken aan 

 dien, welken men waarneemt, wanneer men Lepidium ruderale 

 en sommige andere Cruciferen uittrekt of droogt. 



In het terrarium, waarin Spr. een zeventigtal van genoemde 

 rupsen kweekte, leefden ook een paar duinhagedissen. Eens 

 nam Spr. waar, dat eene hagedis zich op eene Saturnia wierp, 

 die zich had laten vallen. Tweemaal beet zij toe; daarna 

 echter verwijderde zij zich en liet verder de rups ongemoeid, 

 terwijl zij zich voortdurend om den bek likte! Het klier- 

 vocht heeft voor onze eigen tong een scherp bijtenden, bitteren 

 smaak; misschien werkt het eveneens afstootend op sommige 

 vijanden van Saturnia. Andere rupsen van dezelfde grootte, 

 zooals de harige Limantria dispar L., werden met graagte 



