VERSLAG. XXIII 



soorten als bij den bastaard, te onderzoeken, maar hij heeft 

 in alle drie gevallen geen enkel onderscheid kunnen vaststellen. 

 Uit de verkregen resultaten mag men nu wel afleiden, dat 

 de indertijd gevangen of gekweekte afwijkende vormen in- 

 derdaad bastaarden zijn van albofasciata en gigas : in het 

 wild worden zulke bastaarden echter betrekkelijk weinig 

 gevonden, ondanks het feit, dat beide soorten geregeld naast 

 elkander in grooten getale voorkomen. Zoolang de dieren 

 vrije keuze hebben, paren zij slechts met hunne eigene soort- 

 genooten; paringen tusschen de soorten onderling- zullen 

 slechts hoogst toevallig zijn. 



Er is nu nog eene Batocera bekend, w\. thoinsoiä]K\^<X\Q 

 sterk doet denken aan boven beschreven bastaarden ; dit 

 dier gelijkt veel op gigas, maar vertoont in den regel céne 

 rij witte vlekken, terwijl daar soms nog ééne of twee rijen 

 vlekken bij kunnen komen. Het is evenwel niet waarschijnlijk, 

 dat deze soort een bastaard \^ \.v\%?,c\\Ç:k\. gigas ç.\\ albofasciata, 

 want thomsoni komt op Sumatra en Borneo voor, waar 

 gigas ontbreekt, welke alleen van Java bekend is. 



Over de genoemde kruisingen valt verder niet veel te 

 zeggen ; naar eene mogelijke verklaring kunnen we slechts 

 gissen, in verband met bij andere soortbastaarden gevonden 

 verschijnselen. Men kan zich voorstellen, dat de vrouwelijke 

 geslachtscel zich in hoofdzaak parthenogenetisch ontwikkelt 

 en de manlijke kern slechts ten deele zijn invloed kan laten 

 gelden, voor het grootste gedeelte echter uitgestooten wordt. 

 Behalve voor het matrokline karakter der bastaarden, zou dit 

 ook eene verklaring zijn voor het verschil in de verhouding 

 der geslachten bij soort en bastaard ; men ziet immers dikwijls 

 bij parthénogenèse bij insecten, dat de nakomelingen alle 

 meerendeels van één geslacht zijn. Een onderzoek der ge- 

 slachtscellen zou hier misschien eenig licht kunnen verschaffen, 

 maar het feit, dat de bastaarden blijkbaar onvruchtbaar en 

 zeer lastig in eenigszins grooter aantal te kweeken zijn, 

 lokt niet uit, om met deze soorten de proeven verder voort 

 te zetten. 



De heer van Roon demonstreert een groot aantal exem- 

 plaren van Liicanus cervus L. uit zijne fraaie collectie. 



