144 C. WILLEMSE, 



Daarop volgt de vena medi al is. Deze verdeelt zich in 

 2 sectoren, die ieder zich weer onderverdeelen in 2 takken. 



In den voorvleugel is de V. medialis aan haar basis met 

 de V. radialis vergroeid, in den achtervleugel ontspringt ze 

 aan het einde van het eerste ^ '^ gedeelte van de v. cubitus. 



De vena cubitus bestaat uit 2 takken, de v. cub. i 

 en de v. c u b. 2. In den achtervleugel is de v. cub. i met 

 de v. medialis en de v. cub. 2 met de v. analis min of 

 meer lang aan de basis versmolten. 



De V. analis is lang en loopt vrij uit in den achterrand 

 van den vleugel. 



Het overblijvende gedeelte van den vleugel wordt ingenomen 

 door de 2 V. axillares. 



De langsaderen zijn bruin of zwart gepigmenteerd, de 

 dwarsaderen zeer dikwijls weinig of niet. 



In rust worden de vleugels horizontaal gedragen, waarbij 

 zij echter achterwaarts zooveel uiteenwijken dat het achterlijf 

 geheel zichtbaar blijft. 



De pooten zijn vrij lang en tenger. De coxa van den 

 voorpoot is ongeveer half zoo lang als die van den midden- en 

 achterpoot. De trochanter is klein, de dij lang en dun, de 

 scheen iets langer en dunner dan deze laatste en fijn 

 gedoomd ; bovendien draagt zij twee lange eindsporen. De 

 tars bestaat uit 5 leden, waarvan het eerste het langste is. 

 Het 5^ tarslid draagt twee gekromde en van tanden voorziene 

 klauwtjes, waartusschen zich een hechtlapje bevindt. Het 

 achterlijf is slank, zeer beweeglijk en bestaat uit 1 1 segmenten. 

 Het eerste segment is zeer kort en verborgen onder den 

 metathorax. Bij het (^ zijn de segmenten 7, 8 en 9 vervormd. 

 Segment 7- en 8 zijn kegelvormig (achter het breedst) en 

 het negende segment is zeer sterk verdikt en aangezwollen. 



Op het uiteinde van dit segment bevinden zich twee 

 articuleerende, beweegbare haken. Aan de onderzijde bevinden 

 zich aan de basis van het segment de z.g. appendices. Deze 

 appendices krommen zich met de kromming van het segment 

 mee naar boven, waar zij ongeveer op de hoogte der aanhechting 

 van de haken eindigen. Ze verloopen in een min of meer 

 diep uitgeholde groef. De haken en de appendices spelen 

 alleen een rol bij de paring. 



