154 C. WILLEMSE, 



genitaliën en is boven deze weer door een duidelijken naad 

 vergroeid. Het tweede lid is kort en stomp en niet vergroeid. 



Het dorsale gedeelte is sterk verlengd en in het midden 

 van den achterrand zeer diep uitgesneden, zoodat zich twee 

 uitloopers (app. super.) vormen. Deze app. super, zijn aan 

 de basis verdikt, aan den top stomp afgerond en in het 

 midden van de onderzijde bevindt zich een min of meer 

 scherpe tand of knobbel, die met zwarte weerhaken is bezet. 



Het IO*" segment zit verscholen onder het 9"= en bestaat 

 uit een smallen ring, waaruit aan weerszijden de ongelede 

 cerei ontspringen. 



Het 1 1^ segment bestaat uit de bovenste anaalklep, die drie- 

 hoekig van vorm is en uit de onderste anaalklep, die klein is, en 

 door een insnijding in het midden in 2 lobben is verdeeld. 



Ç. De subgenitaalplaat wordt gevormd door het 8^ sterniet. 

 Deze is aan den achterrand iets uitgerand. Ze bedekt voor 

 een groot gedeelte het g^ sterniet, waarmee ze ten deele aan 

 weerszijden vergroeid is, zoodat slechts een klein gedeelte 

 van het 9^ sterniet zichbaar blijft. 



Het 10^ segment bestaat uit een smallen ring en draagt 

 aan weerszijden de dunne, ongelede cerei. 



Het 11^ segment bestaat uit een driehoekige bovenste en 

 onderste anaalklep. 



De larve werd het eerst beschreven door Brauer (6) die 

 tevens de levenswijze waarnam. Van midden Juli tot in 

 September vindt men de imago op beschaduwde plekken 

 tusschen bladeren en struiken. In den avond vliegen ze met 

 aanhoudende en ietwat trillende beweging, kort langs den 

 grond en rakelings langs den top der grassprieten. Het zijn 

 echte roofdieren en ze voeden zich met andere insecten. 

 Om deze te bemachtigen, haken ze zich met de voorpooten 

 aan de stengels van planten en grijpen dan met de midden- 

 en achterpooten naar voorbij vliegende insecten. De tars 

 omsluit bij dit vastgrijpen de prooi en rolt er zich als het 

 ware omheen. De scherpe doornen der tarsleden, evenals de 

 lange einddoornen der scheen beletten een ontsnappen. Door 

 heen en weer rollen van de prooi tusschen de pooten, wordt 

 deze na eenigen tijd volkomen machteloos en daarna wordt 

 ze naar den mond gebracht en opgegeten. 



De paring, die soms eenige uren duurt, geschiedt in den 



