MECOPTERA (PANORPATA) NEERLANDICA. 155 



zomer. Het wijfje legt de eieren vrij op den grond en sterft 

 dan na ongeveer 2 — 3 weken. 



Deze eieren kwamen, bij de kweekproeveii van Brauer, 

 eerst het volgende voorjaar uit. De larve blijft boven den 

 grond en graaft zich niet in, in tegenstelling met die van 

 Boreiis en Panorpa. Het voedsel der larve, evenals de duur 

 van het larvestadiuni en de pop zijn nog onbekend. 



De 2 Europeesche soorten komen in het aangrenzend 

 gebied voor. 



Lichaam roodbruin of geelbruin. Tusschen de sprieten en 

 aan weerszijden van den snuit donker gevlekt De top der 

 dijen, schenen en tarsleden iets donkerder getint. Vleugels 

 grijsbruin, het pterostigma en meest ook de top iets 

 donkerder gepigmenteerd. De langsaderen geelbruin, de 

 dwarsaderen meerendeels lichter gekleurd. 



De achterste ocelli breeder dan het 2^ (kogelvormige) 

 sprietlid. Het achterlijf is bij het (j" en Ç gelijkmatig en 

 slechts weinig verbreed, bij het $ echter van terzijde gezien 

 opvallend verbreed. 



De app. sup. bij het (j* zijn veel kleiner dan die bij Hageni. 

 Ze vormen van boven gezien een stompe tang. De boven- 

 rand is verdikt. De top is stomp verbreed en het geheel is 

 (van boven gezien) concaaf naar binnen gebogen. 



Van terzijde gezien 



, , . 1 1 IX(dorsale gedeelte) 



IS ze m het midden 



van haar onderrand — ^_ — - — -^ rr^. "^ "^^'"'^'^^ 



van een kleinen knob- 

 bel voorzien. 



De cercus is klein , , , ^ 



en moeilijk te her- 

 kennen ^ 



Lengte 15 — 18 mM. IX (ventraie gedeelte) 



Vleugelspanning 38-40 Fig. 8. Bittacus italiens Mül. <ƒ• 



mM. Fig. 8. Top van het achterlijf van terzijde (naar 



^ , , . Klapàlek). Gewijzigd. 



Deze soort werd m r / j . 



België gevonden in Juni bij Brussel en bij Falais sur la 

 Méhaigne. Ze werd ook bij Parijs gevonden. Uit het aan- 

 grenzend gedeelte van Duitschland niet bekend. 



[tipularius Fab.) italiens Müller. 



