T E R s L A G. cm 



« In de Winter vergadering der Nederlandsche Entomologische 

 Vereeniging, Si2 Januari 1888 te Leiden gehouden, werd eene 

 Commissie benoemd , ten einde Ie onderzoeken of de meer en meer 

 veld winnende beweging in de Kntomologische nomenclatuur, «om 

 tot hiertoe algemeen aangenomen generieke namen, hetzij door 

 oudere, hetzij door geheel nieuwe te vervangen», al dan niet don 

 steun onzer Vereeniging verdient. 



« Wij hebben thans de eer U hieromtrent het volgende rapport 

 aan te bieden : 



« Uwe Commissie is eenparig van oordeel , dat de steeds was- 

 sende stroom der synonymie terecht voor de Entomologische weten- 

 schap een wai-e ramp mag genoemd worden ; dat de nomenclatuur 

 zooveel mogelijk stabiliteit dient te bezitten , ten einde verwarring 

 van geslachten en soorten te voorkomen , zoodat a piiori hieruit 

 reeds volgt, dat geen algemeen aangenomen namen zonder gel- 

 dige redenen mogen worden veranderd. 



«Daar Linnaeus de eerste is geweest, die aan de onovertroffen 

 binaire nomenclatuur een vasten vorm gegeven heeft , meent Uwe 

 Commissie als uitgangspunt der systematische literatuur te moeten 

 aannemen' het jaar 1751, in welk jaar de Philosophia botanica 

 verscheen, waarin voor het eerst het binominale systeem, nl. 

 het geven van Latijnsche of Grieksche geslachts- en soorts- 

 namen, voor het Plantenrijk werd ingevoerd. 



«Wel wil zij gaarne toegeven, dat oudere natuuronderzoekers, 

 zooals Tournefort, Klein, e. a. , reeds vóór Linnaeus de noodzake- 

 lijkheid eener binaire nomenclatuur tot aanduiding der voorwerpen 

 in de organische wereld hebben ingezien , en haar nu en dan 

 hebben toegepast ; wel erkent Uwe Commissie , dat Linnaeus her- 

 haaldelijk , zonder verklaarbaren grond , de groote verdiensten van 

 voortreffelijke voorgangers heeft miskend, die — gelijk Agassiz dit 

 in zijn « Revision of the Echini » heeft aangetoond — hem in de 

 kennis en classificatie van sommige dier-groepen ver vooruit waren ; 

 maar de consequente toepassing dezer methode zijn wij aan Linnaeus 

 verschuldigd , die haar het eerst in de Xde editie van het Systema 

 Naturae (1758) voor het Dierenrijk aanwendde. 



