CXXTIII VERSLAG. 



willekeurige beweging , welke de rups van Secusio ehurneigutta Moore 

 aan sommige der aanhangsels op haren rug kan mededeelen, met 

 dien verstande , dat de Sphingiden-rupsen haren hoorn slechts in ééne 

 richting, namelijk naar den rug toe, schijnen te kunnen bewegen. 



« Bij de laatstgenoemde Javaansche soort , Elihia DoUchus Westw., 

 is die vermindering van den hoorn het sterkste zichtbaar. Hare 

 volwassen rups heeft toch , gelijk wij reeds zagen , in 't geheel 

 geen' hoorn , alleen doet de vorm van haar lichaam aan de vroegere 

 aanwezigheid van zulk een orgaan denken ; welnu , inderdaad heeft 

 de jonge rups , vóór hare laatste vervelling , een sterken , harden , 

 voorwaarts gebogen hoorn , welke bij de volwassen rups geheel 

 verloren gaat. Opmerkelijk is het , dat deze hoorn , vrij dik , hard 

 en van niet meer dan middelmatige lengte als hij is , eene sterke 

 overeenkomst vertoont met den aard der hoornen , welke bij de 

 meeste Sphingiden-rupsen voorkomen. 



«De Europeesche Cliaerocanipa Vor cellus L. alleen schijnt hier 

 eene uitzondering te maken , want naar de afbeeldingen zou niet 

 alleen de volwassen rups geen' hoorn bezitten , maar zou daarvan 

 ook in de jongere toestanden geen spoor te vinden zijn. Doch volgens 

 den heer Goossens is bij de volwassen rups zulk een spoor nog wel 

 aanwezig, en dan zou het laatste vooral zeer vreemd klinken. Men 

 bedenke echter, dat wat dit betreft de rups nog niet opzettelijk is 

 onderzocht en dus hier nog geene uitspraak kan worden gedaan. Zij 

 staat nu toch alleen tegenover i22 gevallen, waarin steeds de ontwikke- 

 ling zich in de jongere voorwerpen het sterkst vertoont en het orgaan 

 blijkbaar in een afnemenden, atrophieerenden toestand verkeert. 



(( Immers wanneer wij deze vermindering zoo als regel waarnemen , 

 kunnen wij dat orgaan , naar ik meen , bezwaarlijk anders be- 

 schouwen. Op die wijze toch wordt het ons mogelijk , de vraag naar 

 zijne beteekenis te beantwoorden, terwijl er bovendien nog een 

 ander verschijnsel is, dat dien atrophieerenden toestand schijnt aan 

 te duiden. Op het oogenblik kunnen wij niet bemerken, dat de 

 hoorn tot eene bepaalde functie noodig is ; die toch , welke de heer 

 Goossens heeft waargenomen , moge bestaan , zij kan , naar het mij 

 voorkomt , niet meer dan eene toevallig bijkomende zijn ; immers 



