CXXX V E E s L A G. 



Papilioniden-rupsen werd opgemerkt, dat namelijk de voorgaande 

 atrophie soms plotseling, zonder dat de reden daarvan duidelijk 

 is, schijnt te worden gestuit, en eenig orgaan dan als het ware 

 eene nieuwe ontwikkeling, maar niet in de oude richting , aanvangt, 

 waartoe het overblijfsel van het vroegere dan de bouwstof levert. 



«Een verschijnsel, dat ook op atrophie wijst, schijnt de sterke 

 granulatie te zijn, welke de meeste hoornen, ook de lange van 

 de vermelde jonge Javaansche rupsen , vertoonen. Daarmede komt 

 toch de granulatie der geatrophieerde voordoornen van de in het 

 vermeld opstel beschreven Papilioniden-rupsen geheel overeen, en 

 deze is daar door mijne waarneming gebleken slechts het over- 

 blijfsel te zijn van vroegere stekels of stekelachtige haren. Niet 

 zonder grond mag men dus hier hetzelfde vermoeden; en daar nu 

 het verdwijnen van die stekelharen der bedoelde voordoornen met 

 de vermindering van deze laatsten samengaat , daarvan als 't ware 

 een onderdeel uitmaakt, kan uit het verdwijnen der stekels van 

 den hoorn , de atrophie van dit oi'gaan worden afgeleid. 



«Nemen wij nu aan, dat de hoorn der Sphingiden-rupsen een 

 in atrophie verkeerend orgaan is , dan laat ons dit een der oorzaken 

 duidelijk begrijpen, door welke het ontstaan van nieuwe dier- 

 vormen tot stand komt. Wanneer toch hetzelfde bij eenigen dier- 

 vorm in den loop der tijden met meerdere oi'ganen geschiedt en 

 zich daarbij telkens zoovele wijzen van vervorming voordoen als wij 

 die hier hebben waargenomen, dan is het duidelijk, dat daarvan 

 alleen reeds zeer verschillende gedaanten het gevolg moeten wezen. 

 Bovenal indien zich daarbij op gelijke wijze eens de toeneming van 

 eenige organen, eene vervorming in omgekeerde richting, gaat 

 openbaren. Het valt niet te betwijfelen dat de entomologen, indien 

 zij bij de imagines van insecten aanhangsels aantreffen , zoo ver- 

 schillend van vorm, of nu eens wel, dan eens niet aanwezig, 

 gelijk dit met den hoorn onzer rupsen het geval is, op dien grond 

 verschillende soorten zullen aannemen. Inderdaad gaan dan ook 

 die verschillen met de soortelijke samen en kunnen zij dus ook 

 als soortskenmerken worden gebruikt. 



«Wij staan nu echter nog voor de volgende vragen: zoo de 



