EKNIGE ANDERE YEUAVANTE LEPIDUI'TERA. if 



lijnen, als: cone fijne juist onder den voorrand der genoemde 

 vleugels, eene dikkere, iets ongelijke, meer binncnwaartsche, die het 

 beloop van ader 11 volgt, en eene derde aan het begin in schubben 

 opgeloste, aan het eind vlekkig verbreede, over het midden der 

 middencel en ader G, die de vleugelpunt niet geheel bereikt, 

 blinkend zilver, met groenen glans. Laatstgenoemde lijn wordt 

 door het teeken op de dwarsader kort afgebroken. Even onder de 

 vleugelpunt ontspringt nog eene zilveren dwarslijn (golflijn), die, 

 drie bochten makende, langs en nabij den achterrand loopt en 

 vóór den staarthoek eindigt, terwijl de franjelijn zelve ook zilver- 

 kleurig is. Zeer nabij den vleugelwoiiel ziet men verder nog een 

 flauw bruin dwarslijntje, dat op een zesde van den binnenrand begint 

 en bij den wortel van ader 2 eindigt, terwijl eene zeer flauwe, 

 bruinachtig grauwe schaduwlijn van het middenteeken naar den 

 binnenrand gaat. 



Op de achtervleugels is de franjelijn slechts gedeeltelijk zilver- 

 kleurig, namelijk van ader 5 tot den staarthoek , en door de aderen 

 afgebroken , terwijl een dikker , buitenwaarts geelbruin beschaduwd , 

 iets bochtig zilverlijntje van drie vijfden van cel 3 (<?) of 4 ($) 

 naar vijf zesden van den binnenrand loopt. Franje als de vleugel 

 gekleurd. 



Onderzijde wit iets onzuiver, ongeteekend, met flauwen zijde- 

 glans. Pooten bleekbruin. 



Batavia. 



2. Platypteryx cilicoides nov. spec. 



(PI. 1, fig. 3). 



Deze Drepanuline, waarvan Mr. Piepers nog slechts een enkel, 

 vrij goed vrouwelijk voorwerp zond, van 36 mm. vlucht, doet op 

 het eerste gezicht aan eene groote CilLc denken , doch de generieke 

 kenmerken verwijzen haar naar Pla(//pter//x, omdat ader 8 der 

 achtervleugels uit den wortel komt en de spitse voorvleugelpunt , 

 hoewel weinig, toch nog omgebogen is. De achterschenen zijn 

 overigens 4-sporig, de sprieten plat, met stompe kerftanden ge- 



