ClüARIA PROCELLATA W. Y. 209 



zij bij beide sexen voorkomt, diuiilegen geen l)ezwaar hebben, 

 evenniin voor die van comUata als Felurga Ilübn. , Guen. (zie 

 ook Snellen, Vlinders van Nederland, Microlepidoptera , p. 1181). 

 In het. bekende magazijn voor generieke namen, Hübner's Ver- 

 zeiclmiss, vinden wij dan voor procellata den naam Plemyria. 



Onder de soorten van Cidaria , met gedeelde aanhangcel der voor- 

 vleugels, puilt het vooihoofd ook bij vespertata Ilübn., rupestraia 

 W.V. , nebulata Treits. , aqueata Hübn. en misschien nog wel bij 

 andere verwante soorten, die ik niet bezit, rond uit; doch het is 

 smaller dan bij procellata. Deze soorten behooren overigens, wat 

 het aderstelsel aangaat, tot die met eene verlengde onderhelft van 

 de middencel der achtervleugels en bijna even ver van elkander 

 ontspringende aderen 2 — 5. 



Wat nu de Cidarien met ongedeelde aanhangcel der voorvleugels 

 betreft, waartoe van de mij bekende soorten der Palaearctische 

 fauna, behalve rubiginata Hufn. en (?«w«^nca Curt, volgens Schilde, 

 Stett. Ent. Zeit., 1874, p. 74, ook serraria Zeil. behoort (welke 

 opgave ik bij eigen onderzoek van een exemplaar juist heb be- 

 vonden), zoo puilt bij cambrica het breede voorhoofd bijna even 

 sterk uit als bij procellata, termjl de palpen ook zeer kort zijn. 



In de Nieuw-Zeelandsche fauna schijnen de soorten van Cidaria 

 met ongedeelde aanhangcel der voorvleugels en met onze Europeesche 

 overeenkomende achtervleugels talrijker te zijn. Meyrick vermeldt 

 er ten minste in zijne beschrijving der Geometrina van Nieuw- 

 Zeeland {Trans, of the New Zeal. Institute, 1883) elf soorten van , 

 die hij in 1 genera verdeelt , gegrond op het beloop van ader 1 1 

 der voorvleugels (in ader 12 uitloopende of niet) en verder op de 

 bekleeding der mannelijke sprieten en den oorsprong der aderen 6, 

 7 en 11 , waarbij echter de nervuur der achtervleugels geheel 

 buiten beschouwing is gelaten en de genera ook overigens niet 

 met verwante Europeesche vergeleken worden. De kenteekenen, 

 ontleend aan de mannelijke sprieten en den oorsprong der aderen 

 6 en 7 , hebben echter voor mij als generieke weinig waarde, het 

 eerste als slechts sexueel , het tweede als onstandvastig. Bij rvlngi- 

 nata ontspringt ader 11 uit don voorrand dor aanhangcel en de 



14 



