YERSLAG. XIII 
in de vleermuizenmest leven. Ook Jordan vond reeds in den 
oesophagus van een der onderzochte larven tameljk versche 
deelen van een insect, hetgeen hem het vermoeden deed uit- 
spreken, dat <Arivenia zich wellicht ook met levende of pas 
gedoode insecten voedt. 
Te oordeelen naar hetgeen ik in de Goewa Lawa heb gezien, 
is Ariwenia een buitengewoon vraatzuchtig dier, want ik was 
daar getuige van een verwoeden onderlingen strijd om het bestaan, 
waarbij die dieren elkander niet spaarden. Als ware kannibalen 
zag men ze hier en daar op hunne zwakkere makkers aan- 
vallen en ze verscheuren. Vooral de exemplaren, die pas verveld 
waren en waarvan het integument nog witachtig en niet ver- 
hard was, waren voortdurend ten prooi aan eene hevige ver- 
volging van de zijde der reeds sterkere individuën. 
Het was een weerzinwekkend schouwspel, die duizenden 
afzichtelijke, harige wezens met eene hongerige gejaagdheid 
overal op den bodem en op de rotswanden der grot naar voed- 
sel te zien zoeken, bij eene ontmoeting met hun’s gelijken 
vaak een gevecht op leven en dood beginnend, waarbij de 
overwonnene door den overwinnaar verorberd werd, niet zonder 
dat hy zijn buit met andere hongerigen, die toegeschoten 
waren, moest deelen. 
Dit alles verhinderde echter niet, dat naast de vernietigende, 
ook de scheppende instincten zich deden gelden, want waar- 
heen men het oog ook wendde, overal zag men talrijke copu- 
leerende paartjes, de koppen naar tegenovergestelde kanten 
gekeerd, in groote haast rondloopen, waarbij de een den ander 
ruggelings voortsleepte. Daarbij moesten die paartjes telkens 
hun leven verdedigen tegen de aanslagen hunner soortgenooten. 
Voorwaar, geene ideale echtvereeniging ! 
Wat nu de larven, vroeger in den broedbuidel van Cheiromeles 
torquatus gevonden, er toe dreef, die zonderlinge verblijfplaats 
op te zoeken, is nog een onopgehelderd raadsel. Ik vermeldde 
reeds, dat de Arivenia’s ook overal op de rotswanden te vinden 
