4 M, C. PIEPERS, IN MEMORTAM PB. C. T. SNELLEN. 
weldra ook te dien opzichte onder de lepidopterologen van 
beteekenis. Vooral, nadat hij in 1886 uit zijne handelszaak 
was getreden, werd zijn lepidopterologische arbeid de hoofd- 
zaak in zijn leven; onvermoeid ging hy steeds daarmede voort; 
ook toen later zijne gezondheid sterk aangetast geraakte en 
elke arbeid hem zwaar begon te vallen, totdat hij eindelijk 
te midden daarvan op zijn wetenschappelijk veld van eer 
kwam te sneven. 
Want zoo gebeurde het. In het begin van Maart bezocht 
ik hem om onder raadpleging onzer te zijnen huize aanwezige 
collectie het een en ander met betrekking tot het door ons 
uitgegeven werk »The Rhopalocera of Java« te be- 
spreken. Nadat wij ons nu met eene lade Muploea's hadden 
bezig gehouden, wilde hy die lade weder op hare plaats 
brengen; hij was wel is waar, zooals my bleek, dien dag zeer 
slecht ter been, maar liet zich steeds zulk werk niet gaarne 
uit de handen nemen. De lade nu was groot en vrij zwaar 
en toen hij daarmede op de plaats was gekomen, waar zij 
moest worden ingeschoven, zag ik hem eensklaps vallen. Een 
aanval van apoplexie had hem getroffen; hy bleef echter zijn 
bewustzijn behouden en ook al vallende de groote lade met 
beide handen omhoog houden, opdat toch de lepidopterologische 
kostbaarheden daarin aanwezig niet zouden worden beschadigd ; 
toen ik hem te hulp snelde, moest ik dan ook eerst die lade 
overnemen en in veiligheid brengen, voordat hy mi vergunde 
hem op de been te helpen en naar zijne zitplaats te geleiden. 
Was het niet — de gedachte daaraan rees dadelijk by my 
op — als de oude vaandeldrager, die op het slagveld door 
het doodend lood getroffen al nederstortende toch het hem 
toevertrouwde vaandel vast blijft omklemmen, opdat dit niet 
moge verloren gaan? Zoo sneefde SNELLEN op zijn veld van 
eer, want in den avond van dien dag te bed gegaan, heeft 
hij nog wel ongeveer eene maand geleefd, maar tot arbeiden 
was hij piet meer in staat. 
