M. ©. PIEPERS, IN MEMORIAM P. C. T. SNELLEN, 13) 
Hij was ook een zeer eigenaardig mar. Vasthoudend aan 
de eenmaal opgevatte meening was het niet gemakkelijk hem 
daarvan af te brengen en daarom ook dikwijls, om met hem 
om te gaan; om het meest onbeduidende meeningsverschil kon 
hij soms, zooals wijlen SNELLEN van VOLLENHOVEN het uitdrukte, 
»kluchtig« boos worden. Maar die bui dreef dan weer spoedig 
over. Men had hierbij wel met de keerzijde te doen van dat- 
zelfde krachtige gevoel van persoonlijkheid, wat ook zijne 
neiging tot natuurstudie niettegenstaande de weinig gunstige 
omstandigheden zijner omgeving toch tot ontwikkeling wist te 
brengen; ditzelfde op den voorgrond treden zijner individua- 
liteit wist ook daar waar het overigens wenschelijk ware ge- 
weest, weinig van toegeven. Een man van de wereld in den 
gewonen zin was hij nooit. Zijn uiterlijk was geheel dat van 
den man uit de maatschappelijke omgeving, waarin hy zich 
om zijne beroepsbezigheden bewoog; niemand zou daarachter 
den man hebben vermoed, die het genot van zijn leven in 
natuurstudie zocht, die zich in de eenzaamheid zijner studeer- 
kamer wellicht het gelukkigst gevoelde. De natuur had hem 
toch daarvoor ook eene bizondere geschiktheid toebedeeld. Zeer 
bijziende zijnde, kon zijn oog van nabij ook datgene duidelijk 
onderscheiden wat voor een ander slechts met behulp van 
een vergrootglas goed zichtbaar werd en hoe hem dit bij de 
studie der kleine vlindertjes, waaraan hy zooveel arbeid heeft 
gewijd, van dienst was, kan nog blijken uit de bewonderens- 
waardige wijze, waarop zijne collectie mieroptera is geprepa- 
reerd. Op zijne studeerkamer, te midden zijner entomologische 
schatten, was hij dan ook in zijn waar element. Daar zat hy 
dan in eene naphtaline-atmosfeer, alsof hij zich nog bij zijn 
leven wilde inbalsemen, in die kamer, door boeken- en insecten- 
kasten, laden, doozen, trommels met boeken, geschriften en 
gereedschappen bedekte tafels en wat diens meer zij, tot een 
kamertje geworden, waar alles met eene laag stof bedekt was, 
wel geen stof der eeuwen, maar toch dat van vele jaren, 
