50 W. J. A. KLUNDER VAN GIJEN, PTEROPHORIDAE. 
door de nauwelijks opvallende verschillen met Agdistis, is 
zeker een bepaalde ontwikkelingsvorm uit het Zuiden, van 
Agdistis voorhanden, temeer door het bepaald voorkomen in 
Zuid-Amerika. 
Als hoofdeigenschappen der subfamilén heb ik de gedaante 
der voor- en achtervleugels genoemd; by de Pterophorinae en 
Platyptilinae de al of niet aanwezigheid van ader 9 der voor- 
vleugels; deze eigenschappen zijn natuurlijk voor uitbreiding 
vatbaar. Terwijl by andere familiën der »microlepidoptera« de 
vorm der pooten en sporen tot de voornaamste kenmerken 
behooren, kan dit bij deze groep niet altijd als beslissend door- 
gaan, omdat bij vele exotische Pyralidengenera de pooten en tibiae 
eender gevormd zijn; de lengte der insnijdingen van de vleugels 
ziju vaak goede hulpmiddelen; de onvolledigheid van het ader- 
stelsel is het sterkst uitgedrukt by het indo-australische genus 
Diacrotricha ; by dit genus moet dan ook de groep der Ptero- 
phoridae gesloten worden, terwijl zij met Agdistis moet 
worden geopend. 
Zeller vereenigde in de Isis de Pterophoridae nog tot één 
genus »Pterophorus«; later scheidde hij in de Linnaea Ent. der 
europeesche alleen de soorten met ongespleten vleugels 
onder den naam Agdistis af. 
Herrich-Schäffer ging in zijne Systematische Bearb. ete. 
verder, en verdeelde de europeesche soorten in 5 genera, 
terwijl Trey en Stainton zich hiermede niet inlieten, doch 
Wallengren nam nog 5 genera meer aan dan Herrich-Schäffer. 
De tegenwoordige systematiek dezer familie is zeer veranderd. 
In den Catalogus van Staudinger-Rebel zijn nog geen sub- 
familién aangegeven; volgens mijne meening is dit toch nood- 
zakelijk, omdat daardoor het overzicht wordt bevorderd; volgens 
de oude verdeeling handelende verkrijgt men wel eens heterogene 
groepen. De onderverdeeling der genera Platyptilia en Ptero- 
phorus, door Wallengren en Walsingham, kan, voor zoover 
het de europeesche soorten aangaat, praktisch heeten, doch 
