271. 
281. 
309. 
ACHTSTE LIJST VAN SOORTEN ENZ. 273 
fijner; ook een gedeelte achter den voorrand is fijn be- 
stippeld. Opvallend is ook nog de krachtige, veelal grove 
bestippeling van meso- en metasternum, vooral der epister- 
nen; op het prosternum is deze zwakker en meer verspreid. 
De navelstippen langs den zijrand der dekschilden staan, 
evenals bij communis, in het midden ver van elkaar. 
De langsstrepen op de dekschilden zijn fijn gegroefd en 
meestal zeer fijn, zelden krachtiger bestippeld. Zwart, 
bovenzijde erts- of bronskleurig, ook wel meer geelkoper- 
kleurig of groenachtig. Schenen rood. Lengte 6—6!', mm. 
Deze soort is beschreven op een exemplaar door Wencker 
bij Kehl, tegenover Straatsburg, gevangen. Sedert werd 
zij, volgens K. en J. Daniel (Coleopteren-Studien I. 
1891, 54) en Edm. Reitter (Fauna Germanica I, 161) 
nog bovendien in Bobemen, Moravië, Silezië en een deel 
van Galicië verzameld. Het eenige exemplaar dat ik bezit 
is zeer opvallend onderscheiden van commaunis en 
crane oT 
Harpalus picipennis Dfts Het type heeft aan 
den binnenrand der achterdijen 4-, de a. multisetosus Thoms. 
6 of meer borstelharen. 
Bradycellus verbasci Dfts. Pekzwarte exem- 
plaren bij Valkenburg (Limb.) en Oirschot. 
Masoreus Wetterhali Gyll. De meeste exem- 
plaren uit Nederland, die ik zag, behooren tot de ab. c. 
axillaris Küst. (halsschild bruinrood); bij het minder 
aangetroffen type is het halsschild zwartbruin. 
Lebia crux-minor L. Exemplaren bij welke de 
voorste groote gele vlekken aan den naad met elkaar 
breed verbonden zijn, behooren tot de ab. c. scutellata Letzn. 
By Bemelen (Limburg), (Versluys). 
346. Haliplus nomax Balfour Browne, nov. sp. Deze, 
in Ierland voorkomende, soort is, volgens den auteur, op 
het vasteland van Europa alleen in Nederland waarge- 
