ACHTSTE LIJST VAN SOORTEN ENZ. 2 
655%. Myrmecopora (Saulcy) uvida Erichs. Deze, langs de 
fransche kust van den Atlantischen Oceaan, alsook in 
Italié en Dalmatié, onder rottende wieren levende, soort, 
werd door Dr. D. Mac Gillavry, in 7 exemplaren, op het 
Noordzee-eiland Terschelling, Aug. 1912, gevangen. 
Dit genus onderscheidt zich van het naast aanverwante 
genus Tachyusa, doordat de kop van achteren zeer 
sterk halsvormig ingesnoerd is, waardoor de duidelijk vrij 
liggende hals !/ zoo breed is als de kop, terwijl bij het 
eveneens naverwante genus Falagria dit halsvormige 
gedeelte slechts 1/, zoo breed is als de kop; ook steken 
by dit laatste genus de paraglossen, als naar binnen ge- 
kromde, aan de binnenzyde bewimperde slippen, uit, bij 
Myrmecopora daarentegen niet. 
De soort uvida Er. is pekzwart, de dekschilden ook 
wel bruin; sprieten, tasters en pooten licht roestrood. 
Kop, halsschild en dekschilden uiterst fijn en dicht ge- 
chagrineerd, weinig glanzig (sub-gen. Xenusa Muls. et 
Rey). Kop zeer sterk verbreed, zoo breed als het halsschild, 
met matig groote oogen en evenwijdige, aan de achter- 
hoeken afgeronde slapen, fijn en tamelijk dicht bestippeld, 
by het d meer-, bij het © minder breed in de lengte 
ingedrukt. Halsschild veel smaller dan de dekschilden, 
even lang als breed, in het voorste vierde gedeelte het 
breedst, van daar naar voren sterk versmald, zoodat de 
top afgerond en stomphoekig uitgetrokken schijnt; naar 
achteren rechtlijnig versmald, by het X over het midden in 
de lengte breed -uitgehold, b het © minder breed in de 
lengte gegroefd. Dekschilden ongeveer 1/; langer dan het 
halsschild, op gechagrineerden grond fijn en zeer dicht 
bestippeld. Achterlÿf veel minder dicht gechagrineerd 
dan het voorlijf, veel meer glanzig, matig fijn en matig 
dicht-, naar het uiteinde meer verspreid bestippeld. 
Achtertarsen veel korter dan de achterschenen, het 1° lid 
