276 ED. EVERTS, 
nauwelijks zoo lang als de volgende 5 leedjes te zamen. 
Lengte 21/,—3 mm. 
687», Oligota granaria Er. Sittard, by mieren (F. Hesel- 
haus 8..J.). 
716%. Tachinus rufipennis Gyll. Sittard, in een mollen- 
woning, Febr. (F. Heselhaus S. J.). 
732. Tachyporus atriceps Steph. ab. ce. signifer Pand. 
Terwijl bij het type de dekschilden geheel of grootendeels 
zwart zijn, vertoonen zi by deze ab.c. op gelen grond 
aan weerszijden eene zwarte middenvlek. Zeldzamer. 
745. Bryocharis eingulatus Mannh. a. pseudocingu- 
latus Reitt. (l.e. II. 103). Alleen het eindlid der sprieten 
geel. Met het type. 
779. Quedius mesomelinus Mrsh. var. Jänneri Huben- 
thal. Bij deze bevindt zich naast de achterste voorhoofd- 
stip, naar buiten tegen den oogrand, nog een bijkomende 
stip. Met het type. 
7945, Quedius fulvicollis Steph. (hyperboreus Er. 
picipennis Muls. et Rey). Eenmaal bij Arnhem, 
Juli (Groll). Dit exemplaar stond in mine collectie onder 
boops Grav. In België bij Calmpthout (Reclaire). 
De tabel in de »Uoleoptera Neerlandica« I, blz. 276 
zou by 30 aldus aangevuld kunnen worden: 
30. Schildje dicht bestippeld en dicht behaard, Kop dui- 
delijk smaller dan het halsschild. Enz. à 
- (attenuatus) Gyll. 23 picipennis Heer. 
Schildje slechts met weinige stipjes en haartjes bezet. 
Kop meestal ongeveer zoo breed als het halsschild 81 
31. Kop merkbaar smaller dan het halsschild, dit ruim 
zoo breed als de dekschilden, bruinrood. Lichaam 
zwart ; dekschilden pekbruin, zeer dicht bestippeld, 
nagenoeg zoo lang als het halsschild. sprieten, tas- 
ters en pooten roodachtig-geel. Lengte 6 mm. . . 
Lie ER 
