XXIV VERSLAG. 



Men voert dezen stelregel tot in het uiterste door. Bij 

 voorbeeld : 



Bij slechts zeer weinige embr}'onen van Hcxapoda zijn 

 rudimentaire ledematen gevonden achter de antennen 

 (men leze hierover Berlese, Gli Insetti, p. 87 — 88); en 

 alleen op grond van deze waarnemingen neemt men als 

 vaststaand aan, dat er een postantennaal segment is, dat 

 vroeger ledematen droeg, welke bij alle Hcxapoda, zelfs 

 bij hunne embr)'onen, verloren gegaan zijn. Om 

 niet te spreken van epipharj'nx en h)'pophar}'nx ! De seg- 

 menten zijn echter, zelfs bij volwassen Hexapoda, in de 

 meeste gevallen toch aan te toonen, door het bezit van 

 tcrgieten, sternieten, inwendige ganglia, enz. 



Pogingen, om een derde paar mondledematen bij Acari 

 aan te wijzen, zijn herhaalde malen gedaan. De redenen, 

 dat die pogingen faalden, zijn: i. de onderzoekers namen 

 verkeerd waar; 2. zij beoordeelden hunne goede waarneming 

 verkeerd; 3. de theorie, dat Acari slechts twee paar mond- 

 ledematen konden hebben, omdat andere .-i/vrr////^''/V/^'rt ook 

 slechts twee paar bezitten, is bij de anatomen nog te vast 

 ingeworteld. Men leze daarover: 



E. A. Brucker, Monographie de Pcdicidoides vciitricosiis 

 Newport et Theorie des pieces buccales des Acariens. 

 (Bull. Sci. Fra. Belg. v. 35, p. 355—442, spec. p. 412— 436; 

 25 Nov. 1900). 



C. Borner, Arachnologische Studien, v, Die Mundbil- 

 dung bei den Milben. (Zool. Anz. v. 26. p. 99 — 109. 8 Dec. 

 1902). 



E. Reuter Zur Morphologie und Ontogenie der Acariden 

 mit besonderer Berücksichtigung von Pediculopsis graminum 

 (E. Reut.) (Act. Soc. Sei. Fenn. v. 16. n. 4. p. 1—288, 

 spec. p. 43— 4'"^; 1909)- 



Acari hebben een paar mandibels (van verschillenden 

 vorm) en een paar maxi 11 en, waarvan de coxae gedeeltelijk 

 den mond ventraal afsluiten, terwijl de overige leden den 

 maxillaarpalpus vormen. Die mond is eene uiterst fijne dwars- 

 spleet, dorsaal afgesloten door het 1 a b r u m, een onparig 

 orgaan (bij Hcxapoda bestaat omtrent de onparighcid gegronde 

 twijfel; men leze daarover Berlese, Gli Insetti, p. iio, ili). 



