VKRSI.AC. I. IX 



het linker, dan weer het rechter dekschikl boven Hijjt. Dit 

 betreft echter doode exemplaren en de vraag blijft open, of 

 hetzefde dier, bij het opvouwen steeds hetzelfde dekschild 

 boven heeft. Ofschoon Spr. nog te weinig hierop gelet heeft, 

 om er zich zeer positief over te mogen uitlaten, heeft hij 

 toch een bepaalden indruk gekregen en wel deze, dat hoe 

 meer de voorvleugels gechitiniseercl zijn en vooral als het 

 bedekkende deel gechitiniseercl is, hoe constanter dezelfde 

 kant boven ligt. Zeer fraai kan men dit zien bij de 

 Blattidai\ want als gevolg (of in verband) met het steeds 

 boven liggen van het linker dekschild, is het bedekte ge- 

 deelte van het rechter dekschild steeds meer doorschijnend 

 dan het overeenkomstige gedeelte van het linker dekschild. 



Dit laatste is geen onbekend feit; men vindt het reeds vermeld 

 bij Brunner (Prodromus d. europ. Orthopteren, 1882. p. 27). 



In het algemeen geldt, dat bij de Orthoptcra de linker 

 voorvleugel boven ligt. uitgezonderd bij de Gryllidac waar 

 juist deze voorvleugel onder ligt. Spr. zag echter vele uit- 

 zonderingen van dezen regel. 



Ter illustratie van het gesprokene laat Spr. eenige OrtJio- 

 ptera zien, waarbij tevens uitkomt dat bij Blattidae met sterk 

 gechitiniseerde en tevens gereduceerde dekscliilden het struc- 

 tuurverschil tusschen links en rechts het sterkste is (Oxyha- 

 loideac, Ectohiidae (genus Anaplectd), Paìiestìiiidae). 



In verband daarmede ligt het vermoeden voor de hand, 

 dat bij die genera, die weinig van hun vliegvermogen gebruik 

 maken, reductie en constantheid van het bovenliggend dek- 

 schild hand in hand gaan. 



Bij de Heteroptcra doet zich nu eene eigenaardige kwestie 

 voor, die met de nu behandelde zaak in nauw verband staat. 

 Daar heeft men n.l. bij vele soorten brachyptere en macro- 

 ptere exemplaren. Bij het brachypteer worden ziet men nu, 

 dat de membraan, dat is juist dat deel van den voorvleugel, 

 dat bij deze diergroep voor het bedekken in aanmerking 

 komt, kleiner en kleiner wordt. Aanvankelijk kan zich dan 

 het cori um zelfs uitbreiden, de geheele voorvleugel kan dan 

 nog nagenoeg de normale lengte behouden. Gaat het brach)'- 

 pteer worden verder, dan wordt de vleugel korter, waarbij 

 al of niet resten van de membraan aanwezig blijven. 



