V E K s L A G. XIIT 



Behalve al die vlinders, waren er ook duizenden poppen 

 en rupsen, van welke vele zoowel in haar eerste als in liaar 

 laatste stadium waren, waaruit wellicht de gevolgtrekking te 

 maken zou zijn, dat van deze soort meer dan ééne generatie 

 voorkomt. Verder merkte Spr. op, dat de meeste exemplaren, 

 vooral de wijfjes, bijna niet konden vliegen en zeer slap waren, 

 ja, zelfs zoo slap, dat zij haast niet konden worden opgezet. 

 Wat de grootte der exemplaren betreft, kan Spr. mededeelen, 

 dat tvvee boschwerkers aldaar hem verzekerden, dat in 1907, 

 dus een jaar vóór de plaag, de vlinders bijna dubbel zoo groot 

 waren als thans. Hoe verder men zich verwijderde van de 

 aangetaste bosschen, hoe grooter de vlinders werden. Spr. 

 vermoedt dus, dat er reeds degeneratie heeft plaats gehad en 

 dat men eerder en goedkooper van de plaag verlost zal zijn, 

 dan men had kunnen denken. Dat de rupsen klein bleven 

 door gebrek aan voedsel, een vermoeden, dat een der leden 

 geo])perd had, kon Spr. niet aannemen, daar in de aangetaste 

 bosschen geheele vakken voorkomen, waar nagenoeg niet 

 gevreten was. Toen Spr. in September deze streek weer 

 bezocht, waren alle poppen leeg en geen spoor van rupsen 

 meer te bekennen. 



Men zal dus tot den zomer van 1908 moeten wachten, 

 om te kunnen beoordeelen, wat van de bosschen en de 

 rupsen zal zijn geworden. Reeds groote vakken bosch heeft 

 men gekapt, wat zeer te betreuren is, daar men toch 

 niet kon nagaan, of deze boomen de schade niet konden 

 inhalen. 



De beeren J. Th. Oudemans en Ritzema Bos verklaren 

 beiden, dat van den Non vlinder slechts ééne generatie voor- 

 komt, doch dat deze zeer langdurig kan zijn, zooals dit bij 

 deze plaag het geval is geweest in de betreffende bosschen. 

 Toch achten beiden het zeer wenschelijk, dat zooveel mogelijk 

 waarneniingen betreffende dezen vlinder worden ge})ubliceerd. 



