XX VERSLAG. 



van de pars posterior zijn goed gechitiniseerd ; de kloof tns- 

 schen deze beide ntcleeliiigen is aan den rug minder diep. Het 

 is, alsof hier neiging bestaat, om de geleding minder duidelijk 

 te doen worden. 



De kop van Isdinopsiillm dongatus Curtis 9 is geleed ; de 

 achterzijde van de pars anterior en de voorzijde van de pars 

 posterior zijn niet sterk gechitiniseerd ; de kloof is aan den 

 rug nog minder diep. De beweeglijkheid moet daardoor wel 

 minder zijn dan bij de voorgaande soorten. 



De kop van Ctenophthalmiis segnis Schönherr ç is geleed ; 

 de achterzijde van de pars anterior en de voorzijde van de 

 pars posterior zijn hier weer beter gechitiniseerd ; de kloof 

 aan den rug is al weer minder diep, zoodat de beweeglijkheid 

 stellig ook minder is. 



De kop van Palaeopsylla gracilis Taschen berg ç is geleed, 

 maar de beweeglijkheid moet al zeer gering zijn, want de 

 kloof aan den rug is zeer ondiep ; de achterzijde van de pars 

 anterior is niet gechitiniseerd ; de sikkel (rand van de voor- 

 zijde) van de pars posterior daarentegen zwaar gechitiniseerd. 

 Men kan zich voorstellen, dat bij zulk een kop de twee deelen 

 zullen vergroeien, indien de beweeglijkheid van het dier, dus 

 ook de beweeglijkheid van den kop, nog meer vermindert. 



De kop van Cttiiocephalus canis Curtis 5 is ongeleed, maar 

 boven de sprietgroeven bevindt zich eene zwaar gechitiniseerde 

 sikkel, die duidelijk een voor- en een achterdeel vertoont, in 

 de diepte niet elkander vergroeid, terwijl de ruimte tusschen 

 deze twee deelen gevuld is met eene cbitinemassa van eene 

 lichtere kleur. Het is, alsof deze kop eene vergroeiing is van 

 eene pars anterior en eene pars posterior. Niet alle individuen 

 vertoonen zoo duidelijk deze feiten. De afbeelding is gemaakt 

 naar een individu, door den heer Edw, Jacobson te Semarang 

 gevangen. 



De kop van l'ulex irritant L. ;j vertoont eene zware chitine- 

 sikkel ; de sikkel is echter aan den rug minder dik dan bij de 



