XXVIII VERSLAG. 



ééne enkele species, evenals dit voor Ve/ia currens en 

 Velia rivuloriim hoogstwaarschijnlijk is. 



2^ Mesovelia furcata M. R. Tot nu toe was van deze, 

 over geheel Europa verspreide, uiterst zeldzame soort slechts 

 een gevleugeld exemplaar uit ons land bekend, door FoKKER 

 bij Valkeveen gevangen. Bij het sorteeren van het larven- 

 materiaal bleek het aan Spr., dat hij een exemplaar bezat, 

 dat tot deze soort moet behooren. Het is i6. VII. içiodoor 

 den heer Lemaire in de buurt van Amsterdam gevangen. 

 Het komt goed overeen met de beschrijving door PUTON 

 gegeven van den ongevleugelden vorm en Spr. zou dan ook 

 niet aarzelen het daartoe te brengen, als zich niet de moei- 

 lijkheid voordeed, dat het dier geene ocellen bezit. Voor 

 zooverre Spr. kon nagaan, hebben de larven der Rh)Michoten 

 nooit ocellen en is dit dus een geschikt kenmerk, om larven 

 van imagines te onderscheiden in die gevallen, waar de 

 laatsten in het bezit van ocellen zijn. Nu is in de familie 

 der Gerridae het bezit van ocellen zeer wisselend ; voor 

 het genus Mesovelia wordt echter uitdrukkelijk gezegd, dat 

 de ocellen groot zijn. Daarmede zou dus de zaak opgelost 

 zijn, ware het niet, dat Puton, die een der weinige bekende 

 brach\-ptere exemplaren onder de oogen gehad heeft, uit- 

 drukkelijk zeide, dat men den brach)'pteren vorm voor eene 

 larve zoude houden wegens het totale gemis van vleugel- 

 beginselen, maar zij alleen als imago te herkennen is aan 

 de geheel ontwikkelde genitaliën. Hij spreekt daar niet van 

 het ocellen-kenmerk, dat toch veel eenvoudiger zou zijn. 



Spr. had voor de vergadering nog gelegenheid de beschrij- 

 ving van J. Sahlberg na te zien, degeen die den brach}'pteren 

 vorm het eerst beschreef. Daaruit bleek, dat deze de dieren 

 eerst voor larven hield, op gezag van STaL, maar later 

 met zekerheid kon vaststellen, dat ze volwassen waren, daar 

 hij ze in copula ving. Nu is het opmerkelijke, dat ook hij 

 bij de genus-diagnose van ocellen spreekt, maar deze is 

 blijkbaar, evenals bij Puton, overgenomen van Mulsant en 

 Rey, die alleen den macropteren vorm kenden. Bij de soorts- 

 beschrijving, die zeer uitvoerig is, wordt over de ocellen niet 

 gesproken, zoodat Spr. daaruit en uit de uitlating van PuTON 

 wel zou willen opmaken, dat inderdaad de aptère vorm geene 



