VERSLAG. XXXMI 



5°. Voorts wordt vertoond eene phantastisch gekleurde 

 TipuUde uit AustraHë, aan Spr. door den heer Riedel ter 

 onderzoek gezonden. Het exemplaar doet nog het meest 

 denken aan onze Ctenophora s en behoort tot het genus 

 CLytocosmiis Skuse. Zijne soort (Jielmsi Sk.) is het echter niet. 



6°. Deelt Spr. mede, dat hij voortdurend zijne onder- 

 zoekingen betrefifende de paläarktische Livinobiidae voortzet 

 en nog telkens nieuwe vormen hierbij ontdekt. Zoo kon 

 hij b.v. in het geslacht Molophilus. in plaats van de 5 soorten 

 onzer Naamlijst van 1898, er nu reeds 13 onderscheiden, 

 waarvan 8 onbeschreven. Dat het aantal paläarktische soorten 

 daarmede niet uitgeput is, is hem uit materiaal en opgaven 

 betreffende Engelsche soorten reeds voldoende gebleken. 

 Spr. wil over de bijzonderheden van deze, voor den dipteroloog 

 interessante vormen, niet verder uitwijden, maar alleen nog 

 iets vermelden omtrent het geslacht Ophelia. Voor dit genus 

 waren tot dusverre, behalve de verbreide rnarmorata Mg., nog, 

 echter onvoldoende, bekend : miliaris Egg., imindnta Löw, 

 apicata Löw, spoliata Löw, submarmorata Verr. 



Een onderzoek der genitaliën nu heeft Spr. geleerd, dat 

 deze bij viarmorata, subviannorata, viuiidata en spoliata 

 geheel gelijk zijn. Hij staat niet op het standpunt, dat 

 daarmede de identiteit vastgesteld is, maar meent desniet- 

 temin al deze vormen tot rnarmorata Mg. te moeten brengen, 

 omdat er overigens geene constante onderscheidingsmerken 

 te vinden zijn. De vleugelteekcning is zeer variabel en ook 

 de thoraxstreping is wisselend in duidelijkheid. Merkwaardig 

 is, dat we hier eenerzijds een zeer ingewikkeld vleugelpatroon 

 hebben bij de typische viarmorata, en anderzijds vormen 

 met veel minder vlekken, waarbij in de eerste plaats de 

 stippen op de langsaderen gaan ontbreken. Het minst ge- 

 teekend is de var. spoliata Löw, welke slechts smalle zoomen 

 langs de dwarsaderen en stippen aan het uiteinde van som- 

 mige langsaderen heeft. Binnen de grenzen eener enkele 

 soort is hier dus eene zeer sterke schommeling, waarbij 

 moeilijk te zeggen valt, wat het uitgangspunt geweest is, 

 waarschijnlijk niet het meest ingewikkelde, maar evenmin het 

 andere uiterste. 



7°. Ten slotte deelt Spr. mede, dat hij in den laatsten 



