\ŒRSLAG, XXXIX 



den leden vooral op deze laatste te willen letten en hem 

 eventueel aangetaste clematis-bladeren te willen toezenden, 

 daar het hem nog niet gelukte, deze soort te kweeken. In 

 het algemeen kan men de dipterenmijnen herkennen aan 

 de daarin liggende excrementen, die geene centrale lijn 

 vormen, maar óf aan eene zijde óf aan weerszijden van de 

 gang in eene telkens afgebroken lijn plegen gelegen te zijn. 



De heer Van Eecke deelt mede, dat hij, nu het grootste 

 deel der Lepidoptera van het Leidsch Museum gerangschikt 

 is (circa 123.000 stuks), begonnen is met het beschrijven van 

 talrijke nieuwe soorten en het noemen van vele, tot nog toe 

 van de groote Soenda-eilanden onbekende vormen onder de 

 Heterocera en wel meer in het bijzonder onder de Arcttidae, 

 Nolinae en Lithosihiae. De nietigheid van het grootste 

 gedeelte der vormen schijnt voor vele lepidopterologen 

 minder aanlokkelijk te zijn, hoewel, bij grondig onderzoek, 

 zeer vele interessante zaken aan den dag treden. Zoo is 

 gebleken, dat, volgens het systeem van Hampson, verschei- 

 dene nieuwe genera opgesteld moesten worden. Spr. heeft 

 van 7 nieuwe geslachten vertegenwoordigers en vertegen- 

 woordigsters mede gebracht. Hij vestigt ook de aandacht 

 op de sterk sexueel dimorphe Monosyntaxis liolmaii-hiinii 

 Hamps., die slechts van Selaugor bekend was en die nu 

 blijkt zoowel op Java als op Sumatra niet zeldzaam te zijn, 

 gezien het groote aantal exemplaren, dat wijlen de heer 

 Van der Weele en de heer Edw. Jacobson bijeengebracht 

 hebben. Bovenal merkwaardig is de studie van het ader- 

 stelsel der Arctiiden. Zoo vond Spr. bij eene soort 13 voor- 

 vleugel-aderen, indien hij telde gelijk Hampson dit in zijn 

 werk pleegt te doen. Elke tand van eene gevorkte ader 

 krijgt dan een nummer, te beginnen bij de anaal-ader. 

 Daar in den voorvleugel slechts 12 aderen aanwezig zijn bij 

 de Lepidoptera, moet hieruit blijken, dat, vooral de radiaal- 

 aderen, gevorkt zijn, zonder dat er sprake is van samen- 

 smelting van twee primitieve aderen. Over dit onderwerp 

 hoopt Spr. later uitvoeriger mededeelingen te doen. 



Dank zij den ijver, waarmee de heer R. KLEINE te Stettin 

 de Brenthidae heeft bewerkt, zijn nu alle Brenthiden van het 



