90 J. H. JURRIAANSE EN J. LINDEMANS, 



die het dier vangen en dan meenen eene groote zeldzaam- 

 heid te bezitten, terwijl het in werkelijkheid een zeer gewoon 

 insect geldt. 



,,De vlinder heet bij de Inlanders algemeen ,,koepoe-gadja", 

 d. i. ,,olifantsvlinder", de rups ,,oelar koepoe-gadja", bij de 

 Soendaneezen ,,hileud (rups) badori". De Inlanders op Java 

 zijn nóch voor de vlinders nóch voor de rups bevreesd en 

 zien er geen bezwaar in ze te dooden. Een of ander bijgeloof 

 is er niet aan verbonden, althans ik heb er nooit van gehoord. 



,,De rups is van een licht blauwgroene kleur. Op de 

 naschuivers aan weerszijden een donker purperroode, ovale 

 vlek, die echter m. i. niet bijzonder in het oog valt. Veel 

 opvallender is, dat de dikke vette rups een en al ,,gebedakt" 

 is, d. w. z, in een wit poeder is gehuld, dat aan de buikzijde 

 het minst is ontwikkeld, aan de rugzijde echter een tamelijk 

 dikke laag vormt en aan de uitsteksels soms in vlokjes hangt, 

 vooral wanneer deze poederlaag zich ongestoord heeft kunnen 

 ontwikkelen. Met regenbuien en ook door andere mechanische 

 invloeden wordt deze laag heel gauw beschadigd, evenwel 

 groeit zij weer aan. Het geldt denkelijk een wasuitscheiding, 

 die door bepaalde huidklieren wordt voortgebracht. Het is 

 wel mogelijk, dat door een dergelijke wasuitscheiding de rups 

 min of meer tegen natuurlijke vijanden is beschermd. Op 

 den rug heeft de rups vier rijen van vleezige uitsteeksels, 

 die iets naar achteren zijn gericht. De rups is zeer polyphaag, 

 zij leeft op een groote verscheidenheid van planten, liefst 

 evenwel struikachtige. Onkruiden en grassen worden ver- 

 smaad, alleen Stachytarpheta, een bekend onkruid, wordt 

 graag gegeten. Van heesters worden geprefereerd Malvaceeën 

 (Hibiscus e. d., kembang spatoe. Eriodendron), Anonaceeën, 

 Persea, Mangifera, Peper en vele anderen. Kina noemde ik 

 reeds. Sommige gewassen schijnen constant versmaad te 

 worden, dit is mij ten opzichte van thee en koffie (en cacao, 

 meen ik) opgevallen. De poppen rusten in bruine, zeer stevige 

 cocons, die tusschen gebladerte zijn verscholen, maar stevig 

 zijn verankerd met behulp van weefsel, dat langs de blad- 

 stelen naar het takje toe is gesponnen. De rupsen zijn zeer 

 traag en verwijderen zich niet graag van de plaats waar ze 

 zitten. Ook ter verpopping loopen ze zoo min mogelijk en 



