LX XIV VERSLAG. 



een vijftal Cicindeliden onderzocht, n.l. Cicindela hybrida L., 

 campesiris L, opigrapha L., longipes F., en aurulenta F. Geen 

 dezer had het ,,oblongum", omdat de uiterste tak, die het 

 oblongum helpt insluiten, ontbrak. Conform de beschrijving 

 van Cicindela campe stri s L., chincnsis F. en sylvatica L. 

 door Roger. Spr. was nu benieuwd, wat het resultaat van 

 een voortgezet onderzoek zou zijn bij Cicindeliden van andere 

 genera, dan van Cicindela. Eene Collyris bonellii G\JÈR., die 

 hij het eerst onderzocht, maar die hij niet voor eene Cicindelide 

 gehouden had, gaf al weer hetzelfde beeld als eene Cicindela. 

 Hetzelfde was het geval met de verder door Spr. onderzochte 

 soorten, te weten: Therates labiatns F., Disiypsidera grufi 

 Pasc., Heptadonta analis F., Odontochila chrysis F., egregia 

 Chaud., Thopeutica diana ThomS., Bostrichophorus compressi- 

 cornis BOHEM., Pseudoxychila biguttata Dej., Oxychila schmalzi 

 W. Horn, Tetracha spinosa Brulle, Phaeoxantha bif asciata 

 Brulle. Men zou dus tot het resultaat komen, dat de Cicin- 

 deliden van de Carabiden alleen verschillen door het ontbreken 

 van die nevenader, welke anders het oblongum vormt. Maar 

 die conclusie is toch niet geheel waar, want bij de laatst 

 door Spr. onderzochte Cicindelide — en hij neemt aan, dat 

 de determinatie van StaUDINGER juist is — „Pogonostoma 

 nigricans Klug", kwam het oblongum wèl voor. Men heeft 

 hier dus waarschijnlijk te doen met eene schakel tusschen 

 Cicindeliden en Carabiden. Bij de Cicindeliden is er nog iets 

 meer, dat de aandacht trekt, namelijk de dekschilden. Het 

 collectietje, dat Spr. vertoonen zal, doet zien, hoe betrekkelijk 

 weinig verschil er bestaat in de teekening op de dekschilden, 

 In het algemeen is het niets dan eene schoudervlek, een 

 dwarsband en eene topvlek. Ieder van deze vlekken kan zich 

 een beetje in vorm wijzigen en de indruk, dien men dan 

 krijgt, is op het eerste gezicht een andere, maar bij 

 nadere beschouwing, is het toch altijd weer dezelfde schou- 

 dervlek, dezelfde dwarsband en dezelfde topvlek. Soms vloeit 

 alles ineen en verdwijnt het donkere in den vleugel nagenoeg. 

 Een anderen keer worden gedeelten van de vlekken en banden 

 verbroken en ontstaan er- meer of minder groote stippen. 

 Het is dan merkwaardig, hoe men telkens herinnerd wordt aan 

 de bij ons voorkomende soorten Cicindela hybrida, maritima, 



