XIV V E E s L A 6. 



Sphiniïiden-rnpsen de ontwikkeling nagegaan en door afbeeldingen 

 toegelicht. Ongelukkig is daarbij schier uitsluitend op de ontwik- 

 keling van kleur en teekening het oog gevestigd en op die van 

 den hoorn weinig gelet. Zelden wordt van dit orgaan melding ge- 

 maakt en de afbeeldingen der hoorns zijn ook niet nauwkeurig. 

 Zoo treft men er twee sterk vergroote afbeeldingen aan, iets in 

 teekening varieerende, van het vijfde stadium van ontwikkeling der 

 rups van Beikphila EupJiorUae L. ; bij de eene is de hoorn gegra- 

 nuleerd, bij de andere niet. Dit kan niet juist wezen. Toch schijnt 

 bet volgende belangrijk en vertrouwbaar. 



Bij Chaerocampa Elpenor L. , zegt de schrijver, is de hoorn in 

 de jongere toestanden sterker ontwikkeld dan later; in het vijfde 

 stadium wordt hij merkelijk korter. Dit komt dus overeen met 

 hetgeen door Mr Piepers bij vele soorten is geconstateerd. Ch. por- 

 cellus L., zegt de schrijver verder, heeft in het eerste stadium nog 

 een kleinen hoorn, die echter steeds even klein blijft en daardoor 

 bij de volwassen rups zeer weinig in het oog valt. Dit komt 

 overeen met de destijds aangehaalde waarneming van den heer 

 Goossens en met hetgeen Prof. van Leeuwen te dezen opzichte ier 

 vergadering uit zijne herinnering mededeelde. Het doet dus ook de 

 ontwikkeling van laatstgenoemde soort, zooals toen reeds werd 

 vermoed, geheel aan de theorie van den heer Piepers aansluiten. 



Verder bevat het bovengenoemde werk eene afbeelding der rups 

 van Deilephila Vespertillo Yahw uit het tweede tijdperk, zonder 

 eenig spoor van hoorn (het eerste tijdperk kon echter niet worden 

 waargenomen) , en die van het eerste stadium der rupsen van 

 Deilephila Euphorltiae L. en Sphinx Pinastri L. , beiden sterk ver- 

 groot. Uit de punt van den hoorn van Euphorhiae steken twee 

 lange stijve haren en de hoorn van Pinastri heet in twee spitsen 

 uit te loopen, welke na de tweede vervelling verdwijnen. Ook 

 deze spitsen zouden wel stijve haren kunnen wezen. Een en ander 

 kan in elk geval ter versterking dienen van het vermoeden, door 

 Mr. Piepers uitgesproken , dat «lie hoornen vroeger met haren of 

 stekels zijn bezet geweest , waarvan de segrijneering nog het over- 

 blijfsel is, gelijk dit uit de studie der Papilioniden-rupsen is gebleken. 



