Y E R 8 L A G. XV 



De heer Snellen voegt hierbij de opmerking, dat wat Prof, 

 Weismann over Sphinx Flnastri zegt, juist is, althans ten deele. 

 Wanneer namelijk , — volgens de door fraaie afbeeldingen opge- 

 luisterde waarnemingen van Sepp [Nederl. Ins. I, 3de stuk, blz. 

 24), — de rups uit het ei komt, is de hoorn met de spits naar 

 den kop gekromd en die spits kort gevorkt. De vorking wordt 

 duidelijker na de eerste vervelling, doch verdwijnt eerst met de 

 vierde (niet reeds na de tweede) vervelling. De richting der 

 kromming verandert echter reeds bij de eerste vervelling. 



De heer Brants bevestigt uit zijne ervaring, wat hierboven is 

 gezegd omtrent den hoorn der rupsen van Chaerocampa Elpenor , 

 namelijk dat die in de jeugd sterker is ontwikkeld dan later. Op 

 de excursie na de zomervergadering in 1886 te Winterswijk ver- 

 zamelde hij in het Wooldsche veen, van de bladeren van Water- 

 klaver [MenyautJies trlf oliata) , een twintigtal nog jeugdige, meeren- 

 deels nog niet vervelde rupsjes der genoemde Sphingiden-soort. Het 

 bleek hem weldi'a, dat de hoorn op de elfde geleding in zoover be- 

 wegelijk is, dat hij door de rustende diertjes steeds nagenoeg 

 horizontaal naar achteren wordt gedragen, maar overigens voort- 

 durend is opgericht, ongeveer onder gelijken hoek als bij de vol- 

 wassen rupsen. Na elke vervelling werd de hoorn, in betrekking 

 tot de lengte van het lichaam , wel eenigszins kleiner , maar hij 

 bleef niettemin zeei" lang in verhouding tot dien der volgroeide 

 voorwerpen en steeds zeer dun en gelijkmatig in dikte. Eerst bij 

 de laatste vervelling verloor hij ongeveer de helft zijner lengte en 

 werd hij gedrongen en toegespitst in stede van lang en gelijkmatig 

 dun. Trouwens het voorkomen der rupsen onderging toen eene 

 aanmerkelijke wijziging, daar de zoo opvallende oogvlekken en de 

 opzwelling van het vierde lid , — die tot dat tijdstip weinig merk- 

 baar waren, -—op eens sterk op den voorgrond traden en de 

 dieren in staat stelden, zich voortaan te verdedigen door middel 

 der « .slangen-mimicry )) , gelijk de heer Piepers het noemt. De be- 

 hoefte aan den hoorn als verdedigingsmiddel scheen daarmede als 

 van zelf op den achtergrond te zijn geraakt , en wellicht is juist 



