354 ÀANTEEKENINGEN OVER LEPIDOPTEBA 



veld en middenband met schild) is alleen de omtrek van het laatste 

 in verschillende mate van duidelijkheid zichtbaar. Overigens ziet 

 men , gelijk bij de Europeesche soorten van de afdeeling Semasia , 

 slechts donkere , in dit geval zwarte en zwartgrijze , min of meer 

 bochtige langsstrepen in de cellen. Zij zijn bij onze soort het duide- 

 lijkste in de cellen tegen den achterrand en op het voorrandsge- 

 deelte der wortelhelft; de dikste vindt men op den binnenrand der 

 middencel. Op de dwarsader ziet men bij alle exemplaren eene 

 zwarte teekening , die bij de meesten vrij wel een Grieksche Ypsilon 

 voorstelt. De voorrandshaakjes . gewoonlijk bij Grapholitha sterk 

 uitgedrukt, zijn onduidelijk, kort, weinig lichter dan de vleugel- 

 grond, door zwarte vlekjes gescheiden en loopen uit op eene bijna 

 horizontale, gebogene, donkere lijn, die den bovensten omtrek van 

 het schild voorstelt. Dit laatste is overigens wel met de gewone 

 zwarte langslijntjes geteekend en aan den achterrand met eenige 

 zwarte stippen, maar mist de, o. a. bij Semasia vrij duidelijke, 

 glanzige, zilver- of loodkleurige. Een zwart vlekje op twee derden 

 van cel \b en eene zwarte stip in de vleugelpunt zijn mede vrij 

 duidelijk. Franje donkergrijs, een weinig glanzig. Achtervleugels 

 zwartgrijs, de grauwgele franje met eene zwarte deehngslijn. 



Onderzijde en pooten donkergrijs, ongeteekend; franje als boven. 

 Achterlijf mede donkergrijs , de buik in het midden grijsgeel. 



Rups (flg. 5) vuilwit , soms grauw of rooskleurig getint en met 

 zwarte stippen. Kop en schilden lichtbruin, gebit zwart. 



Pop (fig. 6) lichtbruin. 



Wat de levenswijze dezer soort aangaat , zoo vermelden de waar- 

 nemers op Java, dat men de rups aantreft in de jonge uitloopers 

 van de stek of bibit. Zij beschadigt die , door hen van binnen uil 

 te vreten. Deze manier van leven komt overeen met die van vele 

 Europeesche Grapholithen en de gissing op p. 76 der «Mededeelingen» 

 geuit, dat het ei tegen de jonge scheuten wordt gelegd, spoedig 

 nadat de bibit is uitgeloopen, zal wel juist wezen. Zeer waar- 

 schijnlijk heeft de verpopping in de aarde plaats, in een spinsel, 

 evenals bij de Europeesche verwanten, en niet in den stengel. 



Eene zorgvuldige beschouwing van het jonge suikerriet en het 



