VI VERSLAG. 



evolutie doorloopen heeft, en waarbij het dan zeker niet 

 van grond ontbloot is, te mcenen, dat het licht daarbij van 

 invloed is geweest. 



De deelen, die in de rust bedekt zijn, hebben, naar Spr.'s 

 meening, eveneens hun eigen weg gevolgd, zoodat men aan 

 hetzelfde dier naast elkaar twee gebieden van verschillende 

 evolutie kan onderscheiden. Natuurlijk is het onderscheid 

 tusschen deze beide gebieden soms groot, soms onbetee- 

 kenend ; dit hangt van de hoegrootheid der wijzigingen dezer 

 kleurgebieden af. Bij de meeste Noctuïden staat, tegenover 

 een zeer harmonieus rustkleed, een paar zeer eenvoudig 

 geteekende en gekleurde achtervleugels, welke in de rust 

 bedekt zijn. Als uitzondering komen dan enkele gevallen 

 voor, zooals rood met zwart, blauw met zwart of geel met 

 zwart bij Catocala, geel met zwart bij eenige ^4^r<?//j'-soorten, 

 enz. Ook bij sommige Sphingiden vindt men iets dergelijks. 

 Neemt men nu aan, dat deze krachtige kleuren een oor- 

 spronkelijk karakter dragen (wat Spr. in het midden laat), 

 clan zouden de flauw geteekende achtervleugels der verreweg 

 meeste Noctuïden dergelijke kleuren allengs verloren hebben. 

 Geheel met den heer De Meijere is Spr. het eens, waar 

 deze in de genoemde sterk sprekende kleuren geen schrik- 

 kleuren wil zien ; reeds het feit alleen, dat die kleuren óók 

 op de onder zijde der voor vleugels aanwezig zijn, is 

 hiervoor een deugdelijk argument. In zijn straks genoemde 

 studie heeft Spr. hieraan indertijd ook eenige bladzijden 

 gewijd (p. 81 — 83). 



Op ééne zaak wenscht Spr. tenslotte nog de aandacht te 

 vestigen, en wel op de wenschelijkheid, dat ieder, die het 

 kleurenkleed der Lepidoptera in studie neemt, met welk 

 doel ook, dit niet alleen doe aan geprepareerde voorwerpen, 

 doch tevens aan de levende dieren. Naar zijne op veel- 

 jarige observatie berustende meening, krijgt men zoo het 

 juiste inzicht in veel, dat anders moeilijk te verklaren is. 

 De stand der vleugels in de rust, hunne eventueele plooiing, 

 hunne onderlinge bedekking, het meer of minder aan het 

 licht blootgesteld zijn der onderzijde, enz. zijn alle van gewicht. 

 Zoo vindt men soms onmiddellijk den sleutel, waarom deze 

 of gene kleur precies tot op eene bepaalde plaats reikt en 



