VERSLAG. VII 



plotseling ophoudt; waarom een hoekje van een vleugel 

 anders gekleurd is dan de geheele rest, enz. Inzonderheid 

 bij de Heterocera, waar de ruststand veel meer varieert dan 

 bij de Rhopalocera, acht Spr. deze gecombineerde studie 

 een vruchtbaar terrein. Met groote belangstelling ziet hij 

 verdere mededeelingen van den heer De Meijere tegemoet. 



De heer A. C. Oudemans spreekt over het h )• p o s t o o m 

 bij Acari, over springende Acari, over H eter o- 

 trichus inaequarmatus DONN. 1876, over het gezichts- 

 vermogen van Carabiis nenioralis MüLL., over het 

 springen der Elateri dae, en over eieren van 

 Cloëon dipteruvi L. 



I. Over de morphologische beteeken is van 

 de ,,rima h y pos t om at is" der Parasitidae en Vropo- 

 didae. en over het voorkomen der ,,rima" ook bij 

 andere Acari. De mondholte der Acari wordt ventraal 

 afgesloten door eene plaat, die aan haren voorrand verschil- 

 lende aanhangsels vertoont. Daar deze plaat de palpen 

 draagt, wordt zij terecht beschouwd als te zijn samengegroeid 

 uit de twee maxillaarcoxae. Bij de Parasitidae en Uropodidae 

 bevindt zich mediaan-ventraal van deze plaat eene groeve 

 met eenige dwarsrijen van naar voren gerichte tandjes. De 

 geheele plaat wordt hypostoom, de groeve door BerleSE 

 ,,rima hypostomatis" genoemd. 



In ons Tijdschrift, v. 57, 1914, Verslagen p. XXV — 

 XXVI, heeft Spr. reeds de meening geopperd, als zou de 

 ,,rima h)'postomatis" niet tot de maxillaarcoxae behooren, 

 doch eene afzonderlijke plaat zijn, die de eigenlijke mondholte 

 ventraal afsluit, en die Spr. toen hypo pharynx heeft 

 genoemd. 



Bij het afbeelden van N}'mphae van Oribatidae, e. g. 

 Carabodes alveolatus OUDMS. 191 5, Banksia tegeocranaWY.'^W. 

 1804, e. a., die, na hetgeen Spr. hieronder zal mededeelen, 

 wel als zeer primitieve Nymphae aangezien moeten worden, 

 trof het Spr., dat de maxillaarcoxae elkaar ventraal mediaan 

 niet aanraken, zelfs eene tamelijk breede ruimte tusschen 

 zich laten. Hare binnengrenzen liggen in het verlengde 

 van de binnengrenzen der beencoxae, Derhalve moeten wij 



