DR. G. ROMIJN, HYDRACARINA. 151 



dunne haren, die alleen bij die mijten voorkomen, welke 

 zich door zwemmen voortbewegen. Van belang is hunne 

 plaatsing op strek- of buigzijde. Het zesde lid draagt in den 

 regel twee klauwen die meestal geheel in de klauwscheede 

 teruggeslagen kunnen worden. Bij eenige soorten heeft het 

 vierde pootpaar geen klauwen, doch eindigt min of meer puntig. 



Bij verschillende geslachten vertoonen de pooten secundaire 

 geslachtskenmerken, doordat het derde of vierde pootpaar, 

 of beide, bij de dieren van het mannelijk geslacht karakteri- 

 stieke organen dragen. Dit zijn nu eens organen om het 

 wijfje bij de copulatie vast te houden, dan weer, en wel 

 bij de afwijkend gevormde klauwen van het derde pootpaar, 

 om bij de copulatie het sperma over te brengen. 



De geslachtsspleet vertoont minder verschillen. Echter treft 

 men bij de mannetjes van enkele soorten hier eene holte aan, 

 die men spermatasch noemt. Bij de geslachtsspleet vindt men 

 verder de zuignappen, die in een enkel geval op steeltjes 

 staan, maar in den regel in de huid, of in bijzonder door 

 chitine verharde napplaten, zijn ingeplant. Aantal, grootte en 

 ligging der zuignappen zijn aan groote verschillen onderhevig. 

 Ook de vorm en ligging der napplaten en de bevestiging 

 daarvan is niet altijd dezelfde. Zelfs is bij verschillende ge- 

 slachten de vorm der napplaten bij mannetjes en wijfjes 

 verschillend. Bij sommige geslachten vindt men, behalve de 

 napplaten, de geslachtsopening door vlakke zoomen omgeven. 

 Deze zoomen kunnen éénkleurig zijn, of donkere vlekken 

 vertoonen. Bij enkele soorten is ook de ligging van den anus 

 voor de herkenning van groot belang. 



Voorts vertoont bij eenige soorten de achterzijde van het 

 lichaam bijzondere organen of aanhangsels. Vooral is dit bij 

 bij mannetjes van twee geslachten het geval. Behalve de 

 uitwassen der lichaamszelfstandigheid, vindt men daar een 

 verschillend gevormde chitinestift, die men peti o lus noemt. 



Laten wij de beschrijving besluiten met de vermelding, 

 dat deze mijten verschillende kleuren vertoonen. Deze 

 kleuren zijn niet altijd constant voor de soort, doch vertoonen 

 in enkele gevallen groote verschillen. Ook blijven de kleuren 

 bij het doode dier veelal niet onveranderd ; vooral de roode 

 kleur van sommige soorten gaat na den dood langzamerhand 



