BETREFFENDE BOMBYX POPULI L. 69 



(Iwarslijn ; op ring 5 tusschen de twee langslijnen Iwee witachtige 

 vlekken. Op eiken ring vier verhevenheden die door iets donkerder 

 begrenzing een figuur vormen. Beharing ijl , grijs , op den rug 

 kort en steil , in de zijden langer. Buik licht met donkere vlekken. 

 De rupsen, over de geheele lengte nagenoeg even breed, zitten 

 in rust plat tegen de takjes. 



Zoodra mijn rupsen « spinnreif » werden, veranderde, zooals 

 dikwijls het geval is in die omstandigheden , het uiterlijk sterk. 

 De vier verhevenheden op eiken ring, alsook de langslijnen en 

 eenige vlekjes in de zijden op eiken ring, werden dan nl. donker 

 rood, en de rug groenzwart , scherp begrensd door de thans roode 

 langslijnen. Ook de vorm der rups veranderde dan : zij werd van 

 langgerekt en plat , gedrongen en rond. Deze veranderingen hadden 

 reeds plaats vóór dat de rups aarde had gegeten. 



Uit de afbeeldingen die van de rups bestaan blijkt dat zij in 

 verscheidene, onderling min of meer verschillende variëteiten voor- 

 komt. Toch zijn zeker alle afbeeldingen niet onberispelijk. De 

 afbeelding bij Sepp b. v. doet , zoowel wat den vorm als de kleur 

 betreft, sterk denken aan de stadie waarin de rups gereed tot in- 

 spinnen is , en zou dus op een dwaalspoor kunnen brengen ; in 

 zijn beschrijving vermeldt Sepp trouwens dat de rups doet denken 

 aan die der «Weeskinderenvhnders», waarmede zijn afbeelding 

 al zeer weinig overeenkomt. De beide afbeeldingen bij Hofmann , 

 die Raupen der Schmetterlinge Europas, zijn niet oorspronkelijk. 

 De lichtgekleurde rups is overgenomen uit het werk van Hühner, 

 Geschichte Euiopäischer Schmetterlinge, 480G — 1841, de rups 

 met roode vlekken uit het bekende werk van R.üsel. De beste 

 afbeeldingen schijnen mij te zijn die van Bucklei', the Larvae of 

 the British Butterflies, vol. HI, pi. 48 en 49. De door mij ge- 

 kweekte rupsen komen vrij wel overeen met de afbeelding op 

 pi. 48, fig. 2t', hoewel aldaar de roode dwai'slijn achter den kop 

 en de geelachtige zijlijnen op den rug ontbreken. Fig. 1 op plaat 48 

 van Buckler doet weder sterk denken aan de rups in de stadie 

 van verpoppen. 



Volgens de afbeeldingen kunnen twee hoofdvariéteiten worden 



