138 (mr. a. brants.) een en ander omtrent de berste 



het tijdschrift Societas entomologica^ welk opstel mijn aandacht trok, 

 dank zij het uittreksel daaruit, door den Heer van Rossum gegeven 

 in nummer 10 der Entomologische Berichten. 



De waarnemingen, welke ik in het afgeloopen najaar, geleid door 

 deze mededeelingen heb mogen doen, hebben mij niet alleen opge- 

 helderd, waaróm het mij nooit heefl kunnen gelukken de rupsjes 

 het ei te zien verlaten, maar tevens geleerd, dat hetgeen de Heer 

 Gillmer — daartoe in staat gesteld door de nasporingen van den 

 Heer J. Breit, te Düsseldorf — heeft bekend gemaakt, althans in 

 hoofdzaak, juist mag worden genoemd. 



En, hoewel ik de eerste ben om te verklaren, dat er ook thans 

 nog heel wat ontbreekt aan de volledige kennis der levensgeschiedenis 

 van Alcon, zoo meen ik toch goed te doen door het volgende 

 openbaar te maken, daar het al licht iets kan bijdragen ten einde 

 weldra tot die kennis te komen. 



Instemmende met de door Gillmer aangehaalde woorden van 

 Breit: «Es sind nun keine Einsperrungen von Alcon-Damen mehr 

 «nötig», heb ik niet langer binnenshuis, doch in de vrije natuur 

 opheldering gezocht nopens het onderwerp van dit opstel — en 

 dàt wel niet geheel zonder vrucht. 



Naar het voorbeeld van voornoemden heer Breit namelijk, zijn 

 door mij, in het midden van de maand Augustus dezes jaars, te 

 Laag-Soeren, honderden bloemen van de welbekende Gentiana 

 Pneumonanthe afgezocht. En hoewel mijn zoeken zoo goed als 

 vruchteloos bleef zoolang ik mij hield aan het open veld, zoo 

 keerden de kansen op eenmaal ten mijnen gunste, toen ik op 

 een ruigbegroeid, nabij houtgewas gelegen uithoekje van een 

 grasrijk, veenachtig heideveldje (alwaar ik meergenoemde Lycaenide 

 jarenlang geleden herhaaldelijk gevang 3n had) in een klein bestek 

 tal van bloeiende planten «Klokjes-Gentiaan» aantrof. 



Met verbazing toch zag ik, dat hier nagenoeg elk plantje 

 Gentiaan bezet was met een aantal van de mij, reeds zoo lang be- 

 kende, in vorm op Goudsche kazen gelijkende, witte Lycaenideneitjes. 



Het was geen zeldzaamheid, op een enkele bloem 4, 7, ja 10 

 eitjes aan te treffen; eens zelfs telde ik 15 eieren op eene bloem! 



