140 (mr. a. brants.) ken en ander omtrent de eerste 



een eitje bevestigd was, ontdekte ik aan haar binnenkant een rond 

 gaatje. Hetgeen ik aanvankelijk voor een gevuld eitje had aangezien, 

 bleek dan ook, bij verder onderzoek, niet anders te zijn dan een 

 looze dop, die inmiddels de plaats, waar het jonge rupsje zich in 

 de bloem had ingevreten, tegelijkertijd deugdelijk verborg en afsloot, 

 en alzoo, ook nà door dit te zijn verlaten, bevorderlijk moest zijn 

 aan de bescherming van het dier en dus aan de instandhouding 

 der soort. 



Zoude — zoo vraag ik mij af — in deze voortgezette bestemming 

 der eierschaal geene verklaring zijn te zoeken van 't geen mij reeds 

 bij de eerste kennismaking met het ei van Alcou heeft getroffen, 

 dat namelijk die schaal zooveel steviger en dikker is dan bij eenig 

 ander mij bekend Lyoaeniden-ei, wegens het buitengewoon dicht, 

 en saamgedrongen netwerk, waarmede geheel de aan de buitenlucht 

 blootgestelde oppervlakte van het ei voorzien is? 



Heeft nu de jonge rups, bij het verlaten van den eidop, een 

 opening in den vlakken, dunnen bodem gebeten en tegelijker tijd 

 het gedeelte der bloemkroon, waartegen het ei is bevestigd weg- 

 gevreten, zoo bevindt zij zich terstond hinnen m de, veelal nog 

 niet ontloken, Gentiaanbloem. 



Naar ik mij voorstel, zoekt het diertje daarop terstond het reeds 

 in wording zijnde zaadbeginsel op en knaagt een opening in het 

 nog weeke omhulsel der zaaddoos, om zich verder uitsluitend daar- 

 binnen op te houden en met de onrijpe zaadjes te voeden. 



Ook bij die bloemen toch, waarbij ik de zaaddoos geheel leeg- 

 gevreten en verlaten vond, bleken mij de meeldraden en helm- 

 knopjes onaangeroerd te zijn gebleven. En in dit opzicht onderscheidt 

 het jeugdige Älcon-Y\x^s]e zich zoowel van de jonge rupsjes van 

 zekere, door mij nog niet tot ontwikkeling gebrachte Netnotois-soort 

 (vermoedelijk Violellus S. V.) als van de rups van Eupithecia 

 Sati/rata H., e. a., waarvan ik, vooral eerstgenoemde diertjes, in 

 grooten getale hinnen de Gentiaanklokjes aantrof en waarnam, dat 

 zij alle inwendige deelen der bloem aantasten en vernielen. 



Hoewel het pasgeboren rupsje van Alcon niet door mij is gezien, 

 kan ik goed aannemen dat de uitvoerige en duidelijke beschrijving, 



