TOESTANDEN EN LEEFWIJS VAN LTCAENA ALCON. 141 



door Gillmer daarvan in bovenaangehaald opstel gegeven, even 

 juist is als die van het ei, welke daarin voorkomt. De vele afge- 

 stroopte rupsenhuidjes, telkens in door de rups verlaten zaaddoozen 

 aangetroffen, geven mij daartoe allen grond. 



Diezelfde huidjes bewezen mij intusschen, dat het dier üveemaal 

 van huid verwisselt, alvorens de bloemen te verlaten om een passend 

 winter verblijf te zoeken, daar ik in den regel voor ééne bewoonde 

 bloem nagenoeg dubbel zooveel huidjes als verlaten eidoppen waarnam 

 en daarbij vond , dat daaronder ongeveer evenveel grootere als 

 zeer kleine huidjes voorkwamen, waarvan de eerste aanmerkelijk 

 sterker behaard waren dan de laatste, en glimmend pikzwarte 

 kophulsjes droegen, die wel de dubbele gi'ootte hadden van die 

 der kleinere huidjes. 



Voor zoover ik vermocht na te gaan, blijft het rupsje, zoolang 

 het zich binnen de zaaddoozen ophoudt, dus ook ?ià de eerste ver- 

 veiling, bleek groenachtig grijs van kleur; in de geledingen en 

 aan den rug evenwel sterk grauwachtig getint,, van wege het 

 groot aantal fijne zwarte haartjes en de tallooze donkere wratjes, 

 die de geheele bovenzijde van het lichaam bedekken. Eenige teekening 

 zag ik aan de diertjes niet, maar het betrekkelijk kleine kopje, 

 een ruitvormig rugschildje achter aan den eersten ring en de 

 hoornachtige randen en geledingen der tamelijk groote borstpooten 

 bleken bij al de door mij nagegane voorwerpen onveranderlijk 

 pikzwart en zeer glanzig te zijn. De luchtgaten waren uiterst klein 

 en slechts flauw donker gerand. Het paar uitsteekbare hoorntjes, 

 achter aan segment 11, dat bij alle andere mij bekende Lycaena- 

 rupsen aanwezig is, was bij deze nog niet te onderscheiden; de 

 langwerpig ronde klier of wrat, aan den rug van ring 10, daaren- 

 tegen groot en goed waar te nemen. Buikpooten en naschuivers zeer 

 klein en kort, van de lichaamskleur. 



Terstond na de tweede wisseling van huid — in het laatst van 

 Augustus tot het midden van September — schijnt de rups de 

 bloemen te verlaten. Haar voorkomen ondergaat daarbij eene groote 

 verandering, in zoover namelijk dat de grondkeur van het geheele 

 lichaam dan op eenmaal dofrood wordt, met uitzondering altijd van 



