V E R s T, A G. ITI 



Nadat verschillende vragen van de aanwezige leden door den 

 heer Klokman zijn beantwoord, wenscht hij eenige mededeelingen 

 te doen betreffende door hem gedane waarnemingen. In de eerste 

 plaats, wat betreft het eierleggen van enkele Argi/ìinis-%ooYien. 



Bij het kweeken van deze valt ons oogenblikkelijk de zor- 

 geloosheid bij het plaatsen der eieren op. De meeste vlindersoorten 

 toch leggen de eieren aan of in de onmiddellijke nabijheid van 

 de voedselplant. Wel zijn er enkele, die achteloos de eieren laten 

 vallen, doch dan groeit de voedselplant op die plaatsen in menigte 

 en bovendien zijn ei en jeugdige rups meestal groot en krachtig, 

 zoodat de ruwheid van het weer of het afleggen van kleine af- 

 standen voor de rupsen geen bezwaar is (b. v. Melanargïa 

 galaihea L.). Anders is dit nu bij het geslacht Argi/nnis. 

 Argynnïs lathonia L. en selene Schiff, b. v. leggen in gevangen 

 staat meestal het meerendeel der eitjes niet op blad, bloem of 

 stengel der voedselplant, doch tegen de wanden (glas, gaas of 

 hout) van het verblijf, zoodat slechts enkele rupsjes zonder hulp 

 de plant kunnen bereiken. Chrt/sopkanus iMaeas h. en dorilis Huïn. 

 b. V. hechten alle eitjes aan onderscheidene deelen der voedsel- 

 plant, terwijl Argyunis papilla L., euphrosyne L., aglaja L. en nïohe 

 L. even zorgeloos als latJionïa en selene te werk gaan. Te meer 

 opvallend is dit verschijnsel, omdat de universeele voedselplanten 

 Viola tricolor L. en Viola canina L., in de natuur niet algemeen 

 voorkomen, evenmin als enkele andere, die voor sommige soorten 

 ook genoemd worden. Zelfs Pararge megera L. en Coenonymplia 

 pamphilus L., waarvoor 't voedsel voor 't grijpen ligt, zijn minder 

 roekeloos bij het plaatsen der eieren. In de eerste dagen van Juni 

 1903 nam Spreker het eierleggen sd^w Argynnis euphrosyneh. inde 

 natuur waar, en tot zijne groote verwondering werden een zevental 

 eitjes achtereenvolgens op grassprietjes gelegd op eene plaats, waar 

 hij urenlang te vergeefs naar een exemplaar van Viola canina L. 

 zocht. Wel was Spreker eenigermate voorbereid, omdat hij in Augustus 

 1901 en 1902 het eierleggen in de natuur waarnam van ^r^^yw^ei* 

 paphia L. Deze soort legde haar eitjes zeer verspreid tegen het 

 mos van ruwe eikenstammen, van 1 tot 4 M. boven den grond, 



