VERSLAG. XIVIT 



Eene juist vervelde werd 23 Sept. in het kweekglas binnens- 

 huis waargenomen ; zij was weinig veranderd, de kleur over het 

 algemeen iets helderder groen, het bovengedeelte van den kop 

 bruin, bij de monddeelen lichter ; den volgenden dag bezat zij zwarte 

 anaalstaafjes en 25 Sept. was op den kop de donkere schedel- 

 streep zichtbaar, welke bijna tot den mond doorloopt; boven de 

 oogen gaan ter weerszijde iets lichtere strepen boogsgewijze op- 

 waarts. Den 28sten Sept. vrat eene vervelde larve de afgestroopte 

 huid op; bij deze was den volgenden dag de donkerder groene 

 stippellijn boven de stigmata zichtbaar. 



Tegen 1 Oct. begonnen zij flinker te groeien en zitten nu ge- 

 heel tegen den uitgevreten rand van het blad, waarmede zij in 

 tint veel overeenkomen en dus moeielijk te onderscheiden zijn; 

 thans bespeurt men ook op het laatste segment twee zwarte 

 vlekjes, die samenvloeien en in vereeniging met de anaalstaafjes 

 eene figuur vormen, welke eenigszins aan de let ter X doet denken. 

 Somtijds zijn deze vlekjes, het uiteinde der staafjes en achter- 

 pooten rood; dit werd bij geene dezer larven opgemerkt. Ook de 

 teekening op den kop is verschillend en hangt deze gedeeltelijk 

 af van het ontwikkelings-stadium der larve ; de schedelstreep was 

 o. a. bij eenige larven breeder en eindigde in eene driehoekige vlek. 

 Brischke beeldde dit ook af, en Cameron houdt de exemplaren met 

 kortere schedelstreep voor Ft. ?nicrocercus-\ar\'en. De algemeene tint 

 varieert tusschen licht-, donker- en blauwgroen; de donkerder 

 stippellijnen boven de pooten verschillen in aantal en zijn niet 

 altoos duidelijk herkenbaar. Aan de zijden neemt men donkere 

 wratjes waar, die bij vergrooting gezien een kort haar dragen ; aan 

 de abdominale ringen zijn zij het kleinst. 



De lengte der volwassen larven bedroeg gemiddeld 14.5 mm., 

 door Brischke en Carpentier wordt 17 — 18 mm. aangegeven; de 

 meeste waren 13 Oct. in den grond gekropen; ééne deed dit eerst 

 22 Oct, Cameron verkreeg wel parfhenogenetische eieren, «hut no 

 insects were bred from them» (Vol. I p. 30). 



Ter bezichtiging gaan rond vergroote afbeeldingen, door Mej. 

 Fischer naar versehe exemplaren vervaardigd, van Pt. melanaspis 



