LXIX V K K S L A G. 



op een rijtje langs den bladrand (un «gezellig» Ie vi'eten. Na 10 a 

 42 dagen waren zij helder bruingeel geworden met groenig- grijzen rug 

 en verkrijgen nu zwarte stippellijnen. Den ISden Juni werden 70 

 parlhenogenetische larven naar kweekglazen overgebracht; de meeste 

 waren nu geheel geel met zwarte stippels en bruingelen kop, 

 zooals zij door Brischke als Neinatus cheilou Zdd. beschreven en 

 afgebeeld zijn. (Beobacht. Erste Abth. p. 38'-2), Bij het overbrengen 

 in het kweekglas was duidelijk de reuk waar Ie nemen, die, zouals 

 Brischke terecht aangeeft, aan de lucht van Pi, pavidïts herinnert, 

 maar niet zoo sterk is ; 22 Juni waren alle in den grond, en 

 van 10 tot 19 Juli verschenen de wespen, uitsluitend ^^, in het 

 geheel 27 = bijna 40 percenl. Hier doet zich dus het geval voor 

 dat een kweek uit parthenogenetischo eieren een veel gunstiger 

 resultaat leverde dan uit bevruchte, waaruit de in Sept. gevonden 

 larven waren voortgekomen. 



Konow zegt in zijne verhandeling «Die Nematiden Gattung 

 PristipJiora Latr.5) omtrent genïcuiata: «1st eine der grosseren Arten, 



aber bisher wenig bekannt nur aus Deutschland und den 



Niederlanden.» (Annuaiie du • Mus. Zool de l'Acad. impér. des 

 Sciences de St. Pétersbourg, 1902, Tom. Vii p. 161). Brischke 

 geeft als vindplaatsen Dantzig, Sonderburg en Silezië aan. 



9°. PericUsfa melanocephala F. 



Uit den cocon eener larve, op de excuisie bij Vlodrop 7 Juni 

 1903 uit eik geklopt, verscheen 19 April 1904- eene vrouwelijke wesp. 

 Hoewel er nog zeer weinig loof aan de eiken was, gelukte het 

 Spreker takjes van Quercus cerris met jonge roodbruine blaadjes te 

 verkrijgen, waarop de wesp 20 April, meestal aan den bovenkant, 

 legde. Omstreeks 27 April begonnen de groenige of bruinroode bultjes 

 op het blad, waarin de eieren zich bevinden, meer te zwellen, en 

 29 April, dus na 9 dagen, verschenen een paar larfjes, welke 

 terstond gaatjes vraten in de nog frisch gebleven blaadjes. De larf jes 

 zijn geheel wit en reeds met witte doorntjes bezet; na gevreten te 

 hebben worden zij parelgrijs met lichtgeelbruinigen kop. Na één dag zijn 

 zij lichtgroenig getint en worden langzamerhand donkerder op den rug. 



Den 4en Mei had de grootste zwarte doorntjes; kop ongeveer 



