82 (dr. a. ,T. v. ROSSUmV t.RVr.Nsr.ESCHlEDF.NIS 



Bij de geringste aanraking liei hef op zijde vrij groote dropjes 

 helder zeegroen voclil (bloed) ontsnappen, dat echter niet met 

 kracht werd uitgespoten, gelijk volwassen Cimhex- en Trichïosoma- 

 larven somtijds doen, en dat — zoo ik mij niet zeer bedrieg — 

 weldra weer werd opgezogen of indroogde; in elk geval spoedig 

 verdween. 



Ongeveer twaalf dagen na de 1ste vervelling, namelijk tusschen 

 5 en 7 Juli 1 9 O '2, wisselde de larf ten tweeden male van 

 huid. 



Zij vertoonde zich daarna bijzonder fraai koper- of celadongroen, 

 maar met een sterk cilroengeel waas, voornamelijk aan het borst- 

 stuk en in de talrijke dwarsplooien aan den lug. De ruglijn was 

 ook thans nog onduidelijk en vuilgrasgroen van kleur, ingesloten 

 tusschen twee, sterk vervloeiende, onderde opperhuid gelegen, 

 geelgroene banden. Kop groot, van voren afgeplat, vrij glanzig en 

 okerachtig geelgroen getint. Stigmata klein en weinig opvallend; 

 zeer langwerpig elliptisch, bleek groenachtig geel van kleur, 

 met een smal, hoornachtig, lichtroodbruin boordsel (Zie figuur 11). 

 Over hel geheel genomen kwam het dier zóó goed overeen 

 met de afbeeldingen 9 en 10 (reeds op 10 Augustus 1895 

 door mij genomen naar eene larf, die kort daarop voor de 

 derde keer vervelde) dat ik geene nadere afbeeldingen noodig 

 achtte en daarnaar kan verwijzen. De larf van 1902 onder- 

 scheidde zich namelijk van die van 1895 in hoofdzaak slechts 

 door een sterker gele tint, vooral aan voorlijf en rug, alsook door- 

 dien de ruglijn bij haar, gelijk boven gezegd, geel begrensd was, 

 terwijl dit niet het geval was bij die van '95, bij welke die lijn 

 juist (zie figuur 10.) vuilgrasgroen ingeval was en, ofschoon zelve 

 ook van die kleur, zich veelal witachtig voordeed, waarschijnlijk 

 tengevolge van uitzweeting — iets, dal ik bij het dier van 1902 

 tusschen de 2de en de laatste ver velling niet waai - 

 nam. 



Laatstbedoelde larf at in dit levenstijdperk verbazend veel, bij 

 voorkeur van de bladeren van bruinen beuk. Zij groeide dan ook 

 sterk en bleek in alle opzichten veel forscher van bouw dan eene, 



