V A If 177^. 43 



Daer zyn duyzend en duyzend gewyfden gegrondvelt 

 op de gebruyken en goede reden , maer zulks word 

 gevolgt , zoo verre als het gebruyk geprobeert en 

 rcdcJyk bevonden word, wezende juifl aldus, dat wy isbmmjî 

 wel willen aennemen , dat het Geeftelyk regt in de Ne- iauit 

 derlandfchappen is gebruykc gewecft ; want wic zal 

 aennemen zaeken die met de ftellingcn van ons land 

 niet over een komen ? die den ftaet zouden konnen 

 ©ntruilen ? en die de Princen met het volk in redelyke , 

 noodzaekelyke bevelen zouden willen tegen fpreken ? 

 waer is die regeering redelyk gevonden , alwaer den 

 eenen zoude willen gebieden , het gène den anderen 

 zoude willen beletten. 



Het voorgeftclde vraegftuk raekt maer den tyd, tôt, 

 en met het begin van de derthiende eeuwe , en aldus 

 hebben wy weynig te zeggen van de Geeftelyke regels 

 ofte verzaemelingen die het Decretum Gratiani zyn op- 

 gevolgt, het principaelfte , en om zoo te zeggen het 

 eenigfte 't gène in wezen is, is dat van Gregorius 

 den IX, gemaekt ten jaere 1134, door den Predik- Decre tiiej. 

 heer S. Raimond de Pegnaford , waer in begrepen zyn 

 aile de regels ofte Canones van de derde en vierde. 



De Kerkvergaederingen ofte Concilien van Latra- 

 nen , met de gewyfclen van de Paufèn, 't fèdert Ale- 

 xander den III, tôt Gregorius den IX, uytgefproken 

 op verfcheyde materien , verdeelt in vyf boeken , by 

 den eerften van welken gehandelt word van de Regters, 

 by den tweeden van de gewyfclen , by den derden van 

 de Geeftelyke perfoonen , by den vierden van de huwe- 

 lyken, en by den vyfdenvan de mifdaeden;.welke vep- 

 •zaemelinge alleen den Paus Gregorius bekragtigt heeft, 

 met verbod van zig van andere te bedienen , zonder 

 bezonder laft van den H. Stoel ; men noemt deze ver- 



■çr> .3)11303 ,i>aS* sb : 1 



Fij 



