PAUL LØYNING. M.-N. Kl. 



inn i magesekken. Denne mageblindsekken eller h o v u dg all egan gen 

 (h. g.) som han ogso vert kalla, ligg i midtlina langs med overflata av den 

 hermafrodite kynskjertelen. Framtil i magen munnar det ut ein gallegang 

 fraa k\'ar side (1. g.). 



Tarmen (ti gaar ut i ein boge til hogre fraa oversida a\' magesekken. 

 Analopninga (a.) ligg som fyrr nemnt paa hogre sida umlag paa midten 

 av dyret. 



Karakteristisk for Cladoliipatica og serleg for Acolididae er den sterkt 

 greinete le\ra. Hjaa. Aco/ididar er levra representert ved einskilde diver- 

 tiklar som heilt ut er inneslutta i ryggpapillane. Levergreinene i dei ymse 

 papillar munnar ut i stutte gallegangar som til slutt samlar seg i dei 

 nemnde tri store kanalane, t\'o fraa sidene framtil og ein stor bakantil som 

 alle munnar ut i magesekken. 



Den morphologiske og fysiologiske tolkinga av dette merkelege organet 

 har vore sers ulik ned gjenom tidene, og har vore emne for ein beisk 

 strid millom granskarane. 



No meiner ein at levra ikkje berre har til uppgaave aa skilje ut 

 meltingsvæsker, men sjolv er med og meltar. Ein har nemleg ofte funne 

 matrestar i levergreinene, og hjaa Aiiiplinriiia anmntiaca har eg set korleis 

 mageinnhaldet stroj'mer ut og inn i papillar og gallegangar \ed jamne 

 kontraksjonar av magesekken. 



Alt i 1843 uppdaga Alder cS: Hancock ei pore i toppen av papillane, 

 og det syner seg at tarmkanalen hjaa Acolididae opnar seg utetter ikkje 

 berre gjenom munn- og analopning, men dessutan gjenom porene i alle 

 papillane. Dette er eit einstaka anatomiskt forhold. 



Sidan dei andre organsystem har minder aa segje for systematikken, 

 er skildringa av dei ikkje medteken i dette arbeidet. 



4. Biologi. 



Aeolididane er som regel grasiøse, vent farga, etter maaten livlege og 

 aktive dyr til nudibranchiar aa vera. Etter fraasegner fraa dei engelske 

 granskarane lever dei fleste aeolididar ved den engelske kysten i flod og 

 fjørebeltet og er ofte aa finne under Steinar og i bergskorter. Dette ei^ 

 ikkje tilfellet i Kristianiatjorden. Hei^ finn ein størsteparten av aeolididane 

 paa algar og hvdroidar i djupner fraa 2 til 15 meter; berre Acolidia 

 papulosa er funnen krypande paa Steinar i tjora. Dette heng kaiin hende 

 såman med at det i Kristianiatjorden ofte er mykje ferskt vatn i overflata 

 og at nudibranchiane som regel er svært vare for brigde i saltstyrken. 



Føde. Aeolididane maa ein rekne for ro\-dyr, surne heller griske. 

 Deira viktigaste føde er hydroidar. Dei grip fengda med mandiblane og 

 skrapar ho i seg med radula. Ofte kann ein sjåa dei ete kvarandre upp 

 innbyrdes. 



Forsvarsmiddel. I fargelikskapen med det underlaget dei lever 

 paa har aeolididane eit godt forsvarsmiddel. Men det mest effektive i so 



