1922. No. 6. NUniHRANCHFAL'NAEX I DRUHAKSINDET. 21 



Rhiiiiipliomiic skal hjaa Faccliiia dnniiiiiniidi etter Alder & Hanxock's 

 diagnose vera perfolierte. Men av dei eksemplar som er funne i Drøbak- 

 sundet er det berre dei storste som har havt perfolierte rhinophorar; dei 

 fleste har ha\t ringete, surne jamxel glatte rhinophorar; dette \'ert ogso 

 nemnt av andre granskarar. 



Tal og form paa papill ane skitter mykje med alder og storleik. 

 Unge indi\id av Galvina r.xigiin har i rekkje papillar paa k\-ar side; med 

 alderen kann det koma upptil 3 rekkjer; hjaa sume er papillane tydeleg 

 klubbeforma, ofte med t\o ut\idingai-, hjaa andre er dette lite merkande. 

 Paa eitt eksemplar av Facr/iiia ilnimiuniidi talde eg 64 papillar paa kvar 

 side, paa eit anna jamstort eksemplar berre 42. 



I yadnla kann talet paa tenner variere, t. d. hjaa Ainphorina mtrautiaca 

 milium bo og 70, hjaa FaccUna dnniiiuoiidi millom 14 og 16. Taggane 

 Identiklanel paa midttann og sidetenner er likeins langt fraa konstante i tal. 



Men den mest variable karakteren er fargen. Sjolve kroppen hjaa 

 Aeolididac plar ofte vera fargelaus, so dyret faar sin farge av innvolane, 

 serleg leverdivertiklane i papillane. Men det syner seg at fargen for ein 

 stor part er ein funksjon av foda. Dette kan ein o\ertyde seg um ved aa 

 la dyra leve paa vmis farga kost, t. d. hydroidar av ulik let; aeolididane 

 vil daa som regel tydeleg brigde farge. 



Favoriuun ai/iiis er eit utifraa godt dome paa korleis ein art kann 

 variere i let; her kann ein tinne alle overgangar fraa myrkt brunt til heilt 

 kvitt. Liknande finn ein hjaa mange andre artar. 



Naar ein art kann variere millom so vidt vide grenser, er det rimeleg 

 at artsdefinisjonen vert vanskeleg. Det er difor truleg at mange av dei 

 aeolididar som no vert rekna for gode artar seinare vil syne seg aa vera 

 berre varietetar. 



B. Den spesielle delen. 



Aeolididesystemet. 



Det er som sagt sett upp mange system baserte paa ymse organ og 

 karakterar, men alle har fleire eller færre lyte ved seg. Radula synest 

 vera det organet som er mest konstant og karakteristisk og difor hover 

 best til aa byggje systemet paa. Det er ogso gjort av Eliot (1910, s. 75I. 

 Han deler tamilien inn i tri hovudgrupper som fylogenetisk kjem etter 

 kwarandre i denne orden : 

 T. Frisrrintar d. v. s. dei som har tri rekkjer med tenner i radula. 



2. i'liiscrialac d. v. s. dei som berre har ei rekkje med tenner, svarande 

 til inidtrekkja i den triseriate radula. 



3. Srrratar. Radula er her redusert til eit tagget chitinband. 



Dei artar av familien Aeolididar som er funne i Drøbaksundet, byter 

 seg paa 8 slekter, og paa basis av Eliots system vil eg setje upp denne 

 vegvisaren til slekter og artar: 



