30 PAUL LØYNING. M.-N. Kl. 



R h i n o plio r an e sit tett saman og er umlag Jamlange med, eller 

 heller litt mindre enn tentaklane. 1 toppen er dei paa baksida forsynte med 

 ei kvit stripe. 



Bak rhinophorane ser ein au go som t\'o svarte prikkar. 



P a p i 1 1 a n e er det mest semierkte ved denne arten. Dei ser ut til aa 

 dekkje heile ryggen, men, som Sårs (1829, s. 10) segjer: „Naar man 

 bøier dem fra hverandre, seer man, at de egentlig sidde paa R3'ggens 

 Sider." Dei er stutte og tjukke og staar loddrett tett sanian. Forma er 

 jamnast nokolunde sylindrisk, men dei vert ofte samandregne so dei faar 

 klubbeform. Fargen paa leverdivertiklane skifter fraa Ijost gult, til brunt; det 

 fyrste har vore det vanlegaste paa individa fraa Drobaksundet; derimot har 

 truleg alle Sårs' individ havt brune papillar, sidan han tek denne karakteren 

 med i diagnosen. I toppen av papillane finn ein alltid ein breid, kvit ring, 

 medan sjolve apex er gulkvit, og ser ut som ein myrk prikk i alt det kvite 

 ikring. Sårs (1829, s. iil segjer um papillane: „Gjellerne ere rustbrune og 

 i den øverste Ende hvide med en brun Prik midt paa Yderenden, samt 

 omgivne af en tynd hvidagtig gjennemsigtig Hud." 



Foten er sers smal. Dei fremre fothyrno er kann hende litt mindre 

 utdregne enn hjaa typiske eksemplar av Corypli<-lla nifihraiichialis. Paa alle 

 individ fraa Drøbaksundet har foten vore meir utvida framtil enn biletet 

 hjaa Sars (1829, Tab. 2, fig. i| syner. 



Indre karakterar. 



Det er ikkje raad aa finne nokon skilnad paa svelghovud, mandiblar 

 og radula hjaa Coiypliclla verrucosa og C. nifibrauchialis- fraa E)robak- 

 sundet, og eg kann difor for den tyrste artens vedkomande vise til figurane 

 av dei nemnde organdelar hjaa den andre. 



M. Sars har ikkje undersøkt dei indre organa hjaa C. vrrrucosa, og 

 i sin diagnose nemner han difor heller ingen ting um radula. Friele & 

 Hansen (1876, Tab. II, fig. VII og VIII) har derimot teikningar av tennene 

 og randa av proc. masticatorius; men det er inkje i vegen for at tennene 

 likso vel kann hoyre C. riiftbraiicliialis til. I sin vegvisar til artane i slekta 

 Corypliclla segjer Odhner I1907, s. 32I um C. verrucosa : „Lam. med.' of 

 the radula with 5 denticles on each side, lam. lat.' with 6 ones." — — 



Skilnaden millom dei tvo Corypliclla- artai' er etter Odhner den at 

 sidetennene hjaa C. voi'iicosa har 6 taggar, hjaa C. nifil>rnncliialis 12 — 14. 

 Men som fyrr nemnt plar individa av den siste arten i Kristianiafjorden ha 

 færre enn 12 taggar paa sidetennene, og mange har havt like ned i 6; sam- 

 stundes har C. verrucosa fraa same lokaliteten ha\t fleire enn 6 taggar. 



Etter dette inaa ein difor hevde at i E) rob aks u nd e ts fauna er 

 det ingen skilnad i radula paa C. rufihraticliialis Johnst. og C. 

 verrucosa Sars. 



' Lam. med. vil segje midttanna. 

 " Lam. lat. vil segje sidetennene. 



