1922. No. 6. NrnlBRANCHFAL'.NAEN I DROBAKSUNDET. 33 



Historikk. 



Coi-\fliclla liiicala ci' fyrst funnen av LovÉx (1846, s. 81 \ed Bohuslan- 

 kysten. LovÉx ga dt- nne diagnosen paa arten under namnet Aco/is liucata n : 

 „ Gracilis, albida, vibraculis concoloribus, mediocribus, branchiis in series 

 utrinque novem digestis, coccineis, lineis cujusvis tribus longitudinalibus, 

 linea utriiK|Lie laterali, tertia dorsali media in cirris vi_'li excurrente, et stria 

 vibraculorum postica ni\-eis; solea bre\-ilunata. 10 mm. I]oh." 



Seinare har Alder & Hancock funne arten ved vestkvsten av England, 

 og skildra han fvrst under namnet Eulis liinata 1 1851 Part \'l, sidan under 

 namnet Coryphrlla liucata (1855 Part \'I1, s. 49I og er dei fyrste som har 

 ført arten til rett slekt. 



G. O. Sårs (1878, s. 364) er den fyrste som har funne CoryplieUa 

 lincata i vaar fauna, nemleg ved Lofoten; sidan er han funnen fleii'e stader 

 ved vestkysten. 



Av andre stader der denne arten er ettervist kann ein nemne: Mar- 

 seillebukta (Vayssiére 1888, s. 74I, Medelhavet (Carls 1889, s. 212) og 

 Island Odhner 1907, s. 84I. 



CiiryphcUa liucata lever soleis i det nordlege Atlanterhavet fVaa Island 

 og Nord-Noreg til Medelhavet. Det er ei sjeldsynt form som ein ikk]e plar 

 raake paa i storre individtal. 



I Kristianiafjorden har ingen fyrr funne han, og her hoyrer han ogso 

 til dei sjeldnaste aeolididane; i alt er det soleis paa 3 aar berre funne 5 — 6 

 eksemplar, bytte paa stasjonane i , 2, 3 og 6. 



Ytre karakterar. 



Kroppen er smekker, men ikkjc fullt so hog og smal som hjaa 

 C. nifibraucliialis. Han smalnar jamt av bakover og endar i eit heller 

 stutt haleparti attanfor papillane. 



Det største eksemplaret som er funne i Drøbaksundet, \ar 15 mm.; 

 andre skal ha funne 25 mm. lange individ (Odhner 1907, s. 32I. Loven 

 nemner 10 mm., Alder & Hancock i turne. 



Kroppsfargen er svakt gul voren eller vassklaar so dei indre organ 

 skin igjenom. Langs etter ryggen gaar det 3 karakteristiske mjølkekvite 

 striper, som arten har faatt namn etter. Den eine stripa fylgjer medianlina 

 fraa halespissen og frametter til hovudet; her kløyver ho seg i t\'o greiner 

 som gaar ut i tentaklane. Dei t\'o andre stripene gaar, ei paa k\ar side, 

 langs med sidene av ryggen. 



M u n n t e n t a k I a n e er feste fremst paa sidene av hovudet, er heller 

 lange og noko tjukkare ved basis enn i den distah; enden. Dei er leta 

 liksom kroppen og so lange dei er forsynte med den fyrr nemnde kvite 

 stripa paa baksida. 



Vid.-Selsk. Skrilter. \. M.-N. Kl. 1922. No. 6. 3 



