34 PAUL LOYMN'G. M.-N. Kl. 



R h i n o p h o r a n e er noko stuttare enn tentaklane og feste eit stykke 

 fraa kvarandre. Dei er rake av form og ofte noko rukkete. Langsmed den 

 bakre randa gaar det ei mjølkekvit stripe som sumtid renn såman med 

 midtstripa paa ryggen. Elles plar dei vera noko meir gulleta enn kroppen. 

 Eit stykke bak rhinophorane skin augo igjenom. 



Papill ane sit som regel i 4 buntar paa kvar side;' dei fleste gran- 

 skarar segjer 4^5. Dei tvo attarste buntane gaar mest i eitt, so det i 

 alt ser ut til aa vera 3 buntar. Kvar papill er heller lang og tunn. Far- 

 gen paa levergreinene er raud eller raudgul. Langsmed papillane plar det 

 gaa ei mjolkekvit stripe, men paa eitt eksemplar som vart funne paa sta- 

 sjon 3 26. aug. 1 92 1 kunde ein sjåa 4 kvite striper paa dei fleste papil- 

 lar (Pl. II. fig. 5 c). Dette har eg ikkje set nemnt i litteraturen nokon stad; 

 Alder & Hancock nemner 1 kvit stripe paa framsida av papillane, likeins 

 Vavssiére, men i Lovens diagnose staar det ingen ting um dette. Stripa 

 (resp. stripene) plar munne i ein kvit ring nær toppen av papillane. 



Foten er smal; dei fremre fothyrno er langt utdregne, so dei ser 

 ut som tentaklar. 



-A 



'"^-^^^^^ ,_ 



A 



Fig. 10. C. liucata. Fig. 11. C. lineata. 



Tvo tverrelikjer med tenner Tvo sidetenner or radula. X 625. 



or radula. X 130- 



Indre karakterar. 



Processus iiiasticatorius er ikkje stor, men som hjaa alle Coryphellar 

 fonsynt med taggar i randa og fleire rader med taggar paa den indre flata. 

 I radtiLi har det paa dei undersokte eksemplar fraa Drøbaksundet vore 

 15 — 16 tverrekkjer med tenner; Alder & Hancock (Part VII Supple- 

 mentary) nenmer 14 rekkjer, Vayssiére (1888, s. 75I 13 — 15. Etter alle 

 fraasegner aa dome kann talet svinge millom 13 og 20 liksom hjaa C. riifi- 

 brancliialis. Radula hjaa desse tvo Coryphellar liknar elles ogso mykje paa 

 kvarandre, men dei einskilde tannplater er tydeleg breidare og i det heile 

 grovare hjaa C. lineata enn hjaa den andre; serleg gjeld dette sidetennene; 

 spissen paa desse er dessutan sterkt innetterboygd hjaa C. liiicaia, men 

 rett eller bøygd utetter hjaa C. rtifilirancliialis. Paa desse karakterane 

 kann ein soleis skilje dei aat. 



Midttanna (fig. 10) i kvar rekkje er forsynt med 7 — 10 taggar paa 

 kvar side av ein midttagg. Dette er fleire enn dei fleste granskarar har 

 funne; Odhner (1907, s. 32) segjer soleis 5 — 7, Vav.ssiére (1888, s. 75) 

 7 — 9. Sidetennene (fig. iil har derimot ]ian mine eksemplar havt færre 



• Det eksemplaret som er teikna paa Pl. 11. var noko defekt med umsyn til papillane. 



