1922. No. 6. NlI)IHRANCtIF.\rNAi:\ I DRDP.AKSU.XDKT. 4I 



Biologi. 



Corvphrlla pcUucidn iinn ein soni rcgel paa Dclcsscria saugiiiiica. Det 

 er eit overlag illtolugt dyr som er meir eller minder defekt naar ein faar 

 det upp or skrapematerialet. Dersom det iukkast aa berge det uskadt Lipp 

 i eit akvarium med friskt \atn, kann det leve der i lang tid, og er daa 

 heller livleg og aktivt. 



Det finst inga fraasegner um forplantningsbiologien for denne arten, og 

 sjolv har eg aldri raaka paa kynsmngne indi\id. Gytetida og eggsnorlorma 

 er soleis enno ukjend. 



Gen. 2. Galvina Ai. der c^ M.v.ncock. 



1846. Acolis (parsl. Loven, s. 7. 



1846. Eolis — Alder & H.\n'COCK, Part III. 



li 



'OD 



5. Gah'iiia, Alder & Hancock, Part \'II, App. XXI 



Diagnose. 



Papillane er meir eller minder uppblaasne. Dei fremre iothyrno er 

 avrimda. Munntentaklane mindre enn rhinophorane. 



Processus masticatorius er forsynt med ei rad grove, ujamne taggar 

 i randa. Radula triseriat, heller lang. Midttanna tagget, sidetennene breide 

 utan taggar, men med ein dolkforma brodd. 



Slekta Galvina vart sett upp av Alder & Hancock (1855, Part VII, 

 Appendi.x XXII) og skulde samle i seg alle dei aeolididar som hadde avrunda 

 fothyrno, uppblaasne papillar og glatte sidetenner i radula. Som 4. karakter 

 la Alder & Hancock til at eggsnora skulde vera bekarforma („cupformed"); 

 men denne karakteren er seinare skotcn ut or diagnosen, sidan Galvina 

 rxigiia har klumptornia rogn. 



Denne slekta valdar systematikarane ein del bry, med di dei ytre 

 karakterane er so variable og lite distinkte, og radula samstundes so lik 

 hjaa fleire artar. Det er truleg at mange av desse ved nognare gransking 

 ikkje kann hevde seg som sjølvstendige artar, men syner seg aa vera berre 

 varietetar. Dette meiner soleis Eliot (1910, s. [6gl er tilfellet med G. far- 

 rani og G. ainctliystina som han trur er varietetar av G. tricolor. 



